Saphira's wereld

Echte liefde is...

2011-11-09T10:21:00.000-08:00

Ik schrijf over van alles, over dingen van mijn leven. Dingen wat ik overdenk, dingen wat ik heb meegemaakt en wat ik doorleef. Maar over 1 ding heb ik nog niet geschreven en dat is over de liefde. Over liefde is al heel veel geschreven en over liefde valt heel veel te zeggen. Liefde is iets waar we als mens allemaal heel erg naar verlangen. Echte liefde voor een ander is onvoorwaardelijk, je wilt er helemaal voor gaan.

Echte liefde is volgens mij niet te omschrijven. Als je zoekt op het woord liefde dan is de definitie: Liefde betekent de diepe genegenheid voor, welgezindheid tot of toewijding voor een ander; soms ook voor een dier, zaak of voorwerp. Ik heb liefde voor verschillende dingen. Mijn liefde voor eten is bijvoorbeeld heel groot, al is het alleen maar omdat ik van molukse afkomst ben en dat al waarschijnlijk al in mijn bloed zit. Liefde voor katten en mensen is ook groot. Ik ben een heuse kattenliefhebber en hou van mensen om mij heen. Ik ben op zich een heel sociaal wezen. Liefde is iets waar ik altijd veel over nagedacht heb. Zo schreef ik in 2009 het volgende:

Only the lonely

Liefde.. heel veeldingen spreken over de liefde…

Ik zie het om mijheen…

Mensen die vol liefdezijn naar elkaar…

Mensen die verliefdzijn… en soms word ik er niet goed van…

Dan denk ik… waar benik…waarom heb ik niemand?

Ziet iemand mij ergensstaan?

Sta bij een bushalte..en een oud vrouwtje lacht mij toe..

ik lach terug…

is dat ook liefde? Zitliefde ook in een kleine glimlach?

Ik weet het niet…

Ik loop verder..verdwaasd door mijn eigen gedachten..

Mijn gedachten wordenverstoord door me telefoon.. een smsje:

Lieve Saph!Jebent een topper!!we moeten echt gauw wat afspreken.. love ya.. heel veel.

liefs X

Blij kijk ik naar metelefoontje..en bedenk dat is ook liefde..

en bedenk dat dieafspraak volgende maand word. Want ik ben helemaal volgeboekt…

pfffffffff…terugkomend op: ziet iemand mij ergens staan? Ja ben niet te missen..

hmmmm.. volgende maandtoch maar even afspraken maken met mijzelf alleen.
Deze maand was mij toch wat te druk….

Nu twee jaar later.. denk ik het volgende:

Liefde...
2 jaar terug zat ik mij af te vragen waarom ik nou niemand had. Werd ik niet goed van verliefde stelletjes en voelde mij behoorlijk only the lonely. De verhalen van echte liefde kende ik eigenlijk alleen van boeken en televisie. Vooral van de boeken want dan kan je je eigen beeld bij vormen en bij de televisie is het toch al wat ingekleurd. Natuurlijk heb ik in het verleden wel relaties gehad.. maar om te zeggen dat dit nou echte liefde was? Nee... Om eerlijk gezegd was ik behoorlijk ik-gericht en had ik niet veel over voor de ander. Klinkt heel lullig maar dat is echt zo. Misschien komt het ook wel omdat ik al jaren aan het vechten ben en door wat je meemaakt niet zo gauw voor de ander gaat. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is het volgende.. Afgelopen jaar heb ik mijn lieve vriendin Ilona ontmoet en dat heeft mijn hele wereld op zijn kop gezet. Niet omdat zij midden in een scheiding zit, 3 geweldige kinderen heeft en zij uit een hele andere situatie komt. Nee omdat zij de eerste is die mij dingen laat voelen waarvan ik niet wist dat ik ze kon voelen. Het is net nu ik haar heb gevonden dat ik een stukje van mezelf heb gevonden. Als je mij nu vraagt wat mijn zwakke plek is.. dan zeg ik Ilona. Ilona dat is voor mij pure liefde. Echte liefde.. Tegenover haar ben ik de grootste softie. Zij is mijn spiegel en dat valt niet altijd mee maar brengt mij wel verder. Mijn familie en vrienden zijn dol op haar en vinden dat ik kwa persoonlijkheid echt vooruit ben gegaan. Ik denk ook als je je ware liefde vind, dat de ander het beste uit je haalt en andersom. Ilona haalt het beste uit mij en ze is de eerste voor wie ik echt wil gaan. Zij is mijn hart, het beste deel van mij en mijn zwakke plek. Haar 3kinderen die ik liefkozend mijn liefkinderen noem i.p.v stiefkinderen hebben mij helemaal geaccepteerd en ik ben echt hartstikke gek op hen. Ilona en ik hebben elkaar ontmoet in een heftige periode en soms is het nog heftig omdat ik door van alles heen ga en met van alles bezig ben, en zij ook midden in een scheiding zit. Maar ik ben dankbaar dat ik haar juist nu in deze tijd mag ontmoeten. In deze moeilijke tijd waar we allebei onze eigen ik weer proberen te vinden, ieder op onze eigen manier maar wel zij aan zij. Ik hoop dat de scheiding gauw opschiet en dat Ilona gauw haar eigen plekje krijgt en de rust mag komen. In begin waren best wel aantal mensen sceptisch.. nu zijn we al een tijdje verder en we staan nog steeds overeind. Onze liefde voor elkaar is niet kapot te krijgen. In welke situatie we ook zitten en wie ons ook maar tegenwerkt. Dat is echte liefde...
Lieve Ilona.. ik hou van jou!
xxxxx

Ilona en ik (echte liefde)

Ikkelogie

2011-11-03T07:21:00.000-07:00

Kennis is macht over je eigen denken
Want als je weet hoe jezelf in elkaar zit kan je ook beter omgaan met je psychische beperkingen of moeites die je hebt.Behalve dat het voor jezelf heel handig is, is het voor je omgeving ook fijn. Jecreëert als ware een eigen handleiding hoe om te gaan met.. in mijn geval. Hoeom te gaan met Saphira? Zelf heb ik last van borderline (tegenwoordig word hetERS genoemd),PTTS en vecht ik nog dagelijks mijn strijd om niet in eendepressie te vallen. De laatste jaren kan ik zeggen dat ik behoorlijk bengegroeid en dat de dingen beter gaan. Ik beter met situaties en mijn omgevingom kan gaan. Mijn leven is over het algemeen rustig en niet meer zo hectischals in het verleden. Ik weet de dingen veel beter aan te geven en uit te leggenaan de ander hoe het bij mij werkt. Waarom ik reageer zoals ik reageer. Dit kanik allemaal dankzij mijn studie die ik al jaren volg en die ik iedereen aan kanraden. Namelijk: Ikkelogie. Het enige wat het je kost, is tijd en geduld. Door dat je kennis vergaart over je zelf eneen handleiding creëert, creëer je ook begrip en erkenning bij de ander maarvooral bij jezelf. Als ware breek je je negatieve gedachtepatronen af. Dit kosttijd.

Ik zal het proberen uit te leggen. Veel kleinemeisjes willen vaak in de schoenen van hun moeder lopen met die mooie hak.Meisje kan het pakken en aandoen maar er op lopen gaat nog niet want dan zal zeomvallen. Het meisje zal geduld moeten hebben voordat ze kan lopen op dieschoenen en dat is wat ik bedoel dat je veel geduld moet hebben. Niet opgevenmet je Ikkelogie.

Deze studie is zo van belang om te overlevenin de maatschappij. Helemaal van extra belang als je een psychische beperkingheb. Er is al zoveel onbegrip op dat vlak. Het is niet zo dat met je metikkelogie alles oplost maar je maakt het voor jezelf stukken leefbaarder. Ikkan zeggen dat Ikkelogie mijn kwaliteit van leven heeft verbetert.

De kracht van woorden

2011-08-24T10:26:00.000-07:00

Als allereerste wil ik dit filmpje aan jullie laten zien. Dit filmpje laat zien dat woorden
veel invloed kunnen hebben. In dit geval in de positieve zin.

Dit filmpje is een prachtig voorbeeld wat voor positief effect woorden kunnen hebben. Beseffen wij

ons wel wat we zeggen en wat we uiten op twitter of ander social media. Woorden hebben kracht meer dan je denkt. Ze zeggen niet voor niets dat woorden je kunnen maken of breken. Negatieve woorden

blijven helaas langer hangen dan positieve.
Ook moet je met je woorden voorzichtig zijn vooral op internet. Geschreven woorden hebben net zoveel effect als woorden die gezegd zijn. Misschien wel meer, vooral met internet betreft. Twitter, weblogs andere social media met de technologie van tegenwoordig is alles nog terug te vinden.

Ook moeten we beseffen dat de woorden die we spreken iemands leven voor altijd kan veranderen. Wat ik al zei woorden kunnen je maken of breken. Ooit heb ik een blog geschreven over negatieve effect van woorden zie klik voor eerdere blog

Het klinkt misschien heel stom maar ik voel mij verantwoordelijk voor wat ik zeg.. als geen ander weet ik hoe woorden pijn kunnen doen. Hoe onzeker woorden je kunnen maken. Hoe een klein woordje van iemand mijn dag goed kan maken. Ik denk dat we allemaal niet beseffen hoeveel effect we op andere mensen hebben. Ik tenminste niet.. Ik denk dat ik totaal niet besef wat voor invloed ik heb op andere mensen. Ik probeer wel op mijn woorden te letten en mijn streven is om eerlijk te zijn. Daarbij ben ik een persoon die mij niet schaamt voor wat ik denk of voel ook al kunnen die dingen heel verdrietig zijn of heftig voor de ander. Ik hou van puurheid en eerlijkheid en dat is denk ik ook waarom ik mij ook gewoon uit. Wat ik wil zeggen met mij blog is.. besef wat je zegt. Ook op het vlak van social media. Woorden kunnen mensen meer kapot maken dan je denkt. Woorden kunnen mensen ook inspireren, bemoedigen, troosten, laten lachen etc... snap je waar ik naar toe wil?

Overdenk het.. ik laat het hierbij voor vandaag.

Liefs Saphira

Oordeel

2011-08-09T04:42:00.000-07:00

Shame on me.. 30 juni is de laatste keer geweest dat ik iets op mijn blog heb gepost.
Terwijl ik mijzelf echt heb voorgenomen om vaker te gaan bloggen. Maar helaas lukte dat niet. Gisteren vroeg iemand op twitter waarom lukte je dat niet, ik dacht na en antwoordde: ik denk omdat mijn hoofd te vol zat waardoor ik niet kon bloggen en geen inspiratie maybe. Eigenlijk had ik wel inspiratie genoeg. Ik heb altijd wel inspiratie. Ik zie van alles om mij heen gebeuren. In mijn leven maar ook gewoon op straat. Er zijn genoeg dingen waarover ik mij verwonder of juist mij boos over maakt. Of dingen waar ik helemaal dubbel van lig van het lachen. Vooral als je de stad hier in Utrecht in gaat dan zie je soms dingen gebeuren of bepaalde typetjes lopen dat je je echt afvraagt zijn die echt? Of is hier ergens een verborgen camera? Maar die mensen zijn dan echt! Je merkt toch dat je altijd ergens een mening over hebt. Ik heb de instelling om blanco te zijn en naar mensen te kijken zonder dat ik gelijk een mening vorm. Maar ik merk dat ik dit niet kan. Dat ik dan denk: Nerdalert! Nerdalert! Nerdalert! Waarom eigenlijk? ik ken die persoon helemaal niet. Ik weet helemaal niet wat er in die persoon afspeelt, wat de situatie is en waarom die is zoals die is. En toch vorm je een bepaalde oordeel. Sowieso als ik mensen ontmoet kan ik heel snel een oordeel hebben als ze bijv in mijn beleving te kakkerig zijn. Dan denk ik gelijk: afstand! jou moet ik niet. Ik ben meer een straatschoffie en schoffie en kak dat gaat niet samen. Onzin natuurlijk. We moeten eigenlijk verder kijken dan onze neus lang is. Maar doen we dat? Ik niet altijd.. als ik dat wel zou doen.Zou het mij niet uitmaken naast wie ik in de bus ga zitten.
Weet je wat ik erg vind? Dat juist ik zo'n houding heb en natuurlijk moet je eerst beetje de kat uit de boom kijken dat is normaal. Maar als je je niet openstelt loop je ook heel veel mis. Ik moet nu denken aan iets wat ik eerder heb geschreven. Een blog die ik vorig jaar Mei plaatste, en hiermee sluit ik deze blog af. Genoeg overdenking lijkt mij zo.
ps: lees hierna ook even de blog van mijn lief Ilona klik voor blog van ilona

De Bus

Daar sta je dan, wachtend bij de bushalte..
Wachtend samen met andere mensen die je totaal niet kent..
Voor je gevoel sta je al lang te wachten..en je ziet dat het bij de rest ook zo is.
Je ziet iedereen denken: Schiet op bus! We willen naar huis..
Eindelijk komt de bus.. je voelt de sfeer opklaren..
Dus bus komt, maar hij stopt niet.. hij rijdt door. Hij zit te vol.
De sfeer keert weer om en iedereen is teleurgesteld.. je hoort sommige gefrustreerd reageren.

Wij denken na..
Hoe vaak gaan wij zonder te stoppen aan anderen voorbij?
Aan anderen die op ons wachten..
wachten op een gesprek..
wachten op iemand die echt naar hen luistert..
wachtend op een lach..
wachtend op een vriendelijke blik..
wachtend op een vriendelijk gebaar..
Zij wachten.. maar wij gaan door.

Waarom? Waarom gaan we door?

Weet je... vaak genoeg zijn we net als de bus, te vol.
vol van onze eigen ikke..
vol van onze irritaties, onze frustraties, onze haat, onze blijdschap, onze liefde, onze angst, onze onzekerheden, onze bezitten, onze gedachten..
Moet ik nog even doorgaan?

Wij zijn zo met ons zelf bezig, zo erg dat we de rest niet zien..
Dan zijn we net als de bus.. we komen aanrijden. De ander die op jou wacht wordt blij..eindelijk kom je.. Maar ja je ziet het niet want je bent te vol van je eigen. En je rijdt gewoon maar door...

Een jaar terug stond ik te wachten op een bus..samen met anderen mensen. Het duurde lang.. en je wilt naar huis. Eindelijk komt de bus.. en hij ziet ons gewoon staan..en hij rijdt gewoon voorbij. Op dat moment schiet ik in mijn boosheid en denk ik echt even klotebus! Nu moet ik nog langer wachten....aaarggggghhhh...
Ik denk altijd na over alles wat mij gebeurd.. zo ook dit busgeval. En daar kwam dus bovenstaande gedicht uit.. Dit kwam echt diep binnen.. liet mij zelf wat zien.. Ik hoop dat het bij jullie ook zo is.
Groetjes Saphira Metekohy

Bedankt voor de reacties/link filmpje hart van nederland

2011-06-29T15:17:00.000-07:00

Als allereerste wil ik iedereen bedanken voor de vele reacties op twitter en de reacties van mijn laatste blog.
Het doet mij goed de vele positieve reacties te horen. Het voelde voor mij best kwetsbaar om mij zo open te stellen in mijn blog.Maar mijn doel was om mijn stem te laten horen en mensen te inspireren om de petitie te tekenen en te laten zien wat voor effect psychische problemen op je kan hebben als mens. Omdat ik weet dat niet iedereen de woorden kan vinden om zijn/haar gevoelens te omschrijven doe ik het. Dit omdat ik dit belangrijk vind maar ook belangrijk voor mijzelf. Als ik dit voor mijzelf hou, dan doorsta ik dit allemaal voor niets. En op deze manier heeft het bloggen en twitteren voor mij toch een doel.
Deze blog hou ik heel kort, het was een hele drukke vermoeiende dag. Maar ik wilde jullie allemaal even bedanken en jullie de link geven van het filmpje van Hart van Nederland, waarin ik een paar luttele seconden te zien in beeld. Kort maar krachtig zoals aantal mensen op twitter tegen mij zeiden. Mooi compliment.
Daarbij zat mijn haar toch beter dan ik dacht gelukkig ;)

Klik hier voor het filmpje

Mensen die na aanleiding graag dingen van mijn blog willen gebruiken, interview willen houden of mij als voorlichter. Kan allemaal. Mail dan eventjes naar saphira.metekohy@gmail.com

Schippers moet ik geld betalen?

2011-06-28T04:21:00.000-07:00

Schippers mag ik overvaren? Ja of Nee? Moet ik dan eigen bedrage betalen? Ja of nee?
Schippers: Jaaaaaaa...
Wij in de GGz: Neeeeeeee
Schippers: Vooruit ik het verlaag het. Het word €275,- i.p.v €295,-
Wij in de GGz: Neeeeeeee
En daarom gaan wij morgen demonstreren in Den Haag tegen de plannen van Schippers.

Ter informatie voor degene die dit hele gebeuren niet hebben meegekregen:
Het kabinet maakt onterecht onderscheid tussen patiënten met zware psychische aandoeningen en die met lichamelijke klachten. De één krijgt straks een hoge eigen bijdrage. De ander niet. Waarom moet iemand met schizofrenie straks veel meer betalen dan iemand met de ziekte van Parkinson? Of kan iemand met een manisch-depressieve stoornis straks door de hoge bijdrage geen zorg meer betalen en een persoon met multiple sclerose wel? Wat is het verschil tussen deze patiënten? Niets, vinden wij. Iedereen heeft recht op betaalbare zorg. Het kabinet laat de geestelijke gezondheidszorg en verslavingszorg in haar plannen opdraaien voor 35% van de bezuinigingen in de zorg, terwijl ze 10% besteedt! De plannen van het kabinet zijn daarmee onrechtvaardig en discriminerend.
Met deze estafette en de actiedag geeft Altrecht en andere GGz-instellingen uiting aan het ongenoegen over het onrecht dat de ggz-patiënt en de sector wordt aangedaan. (bron www.altrecht.nl)

Als je zelf niets met de GGz te maken hebt, of je hebt niemand in de omgeving die daar wat mee te maken heb denk je: Wel een goeie, er moet bezuinigd worden dus laten we maar snijden in de GGz. Helaas zie ik op twitter ook veel medestanders hiervoor. En dat ze Schippers wel kunnen begrijpen. Van degene die dat zeggen denk ik: Jij hebt makkelijk praten, jij bent niet afhankelijk van de GGz maar ik wel. Ik en velen mensen met mij. Al die bezuinigingen en de verwachtingen van Eigen Bedrage komt mij en vele cliënten niet te goede. Daarbij kunnen hulpverleners niet hun werk doen zoals ze het willen doen, wat het beste is voor de cliënt. Helaas ben ik een van die mensen. Sowieso ben ik al 2 jaar bezig om de juiste behandeling te krijgen. Heb ik te maken met wachtlijsten en als ik straks aan de beurt ben, dan zou ik eigen bijdrage moeten betalen? Van welk geld moet ik dat doen? Mijn karige Wajong-uitkering? Ik heb ook nog eens de pech dat ik niet alleen psychische problematiek heb maar ook lichamelijk van alles mankeer waardoor ik dus ook thuiszorg heb voor mijn huishouding. Ook voor mijn huishouding betaal ik eigen bijdrage. Daarbij heb ik 2 x in de week ondersteunende woonbegeleiding, ook daar betaal ik eigen bijdrage voor. Ik hou maar weinig over om rond te komen. Door mijn lichamelijke beperkingen lukt het mij niet altijd om te fietsen. Fiets met trapondersteuning is immers ook uit het WMO gehaald, want zeggen ze: je kan die fietsen tegenwoordig makkelijk in de winkel kopen. Leuk, zei ik tegen de mevrouw van de WMO. Maar van welk geld? Tja dat wist ze niet. Sorry maar het kabinet heeft dit bedacht was het antwoord. Met gevolg dat ik meer met de bus moet en dat ook al een aanslag is op mijn budget. Dit zijn alleen al voorbeelden van mij. En dan nog niet eens van andere mensen.
Ik heb er zelf niet om gevraagd om psychische problemen te hebben. Het overkomt je. Meer info daarover kan je vinden in mijn blog Eerlijk blog en ook Strijd .
Dagelijks is voor mij nog een strijd. Vechten tegen depressie en omgaan met de drukte die elke dag weer opnieuw in mijn kop maalt. Merendeels slaap ik slecht wat dan ook invloed heeft op het goed beginnen van je dag. Denk dat er weinig mensen echt weten hoe zwaar het leven voor mij is. Ook omdat ik er niet mee te koop loop. Ik positief in het leven sta. Verder omdat het heel kwetsbaar voelt als je het daarover hebt. Hoe ik het ervaar.. ik werk niet ( doe wel vrijwilligerswerk hoor), studeer niet. En dan hoor je niet echt bij de maatschappij. Zo voelt het voor mij, je word toch als anders gezien. Je rol verandert. En je moet vechten om jouw dingen achter te kunnen laten en te verwerken. Elke keer als je een gesprek aan moet gaan om de juiste hulp te krijgen is al moeilijk genoeg. Het voor jezelf erkennen dat je een probleem heb, dat je iets heb is al lastig. Het accepteren is ook een heel rouwproces. Rouwproces wat je hebt meegemaakt maar ook rouwproces wat je niet kan. Het geeft je gebroken dromen waardoor je weer de kans moet krijgen nieuwe dromen te ontwikkelen. Dat kan als je de juiste hulp krijgt.
En die mogelijkheden zijn er.. maar voor veel mensen gaat het dan niet door als je opeens eigen bedrage moet betalen. Ik Saphira Metekohy kan die € 275,- eigen bijdrage niet opbrengen. Dus blijf ik in die cirkeltje draaien en kom ik hierdoor niet vooruit net als velen met mij. Ik ben immers niet de enige.
Ik ga morgen dan ook mee naar de demonstratie in Den Haag en demonstreren.
En zing ik: Schippers mag ik overvaren? Ja of Nee? Moet ik nu nog steeds eigen bedrage betalen? Ja of Nee
En dan hoop ik dat Schippers terugzingt: Ja je mag overvaren, en nee je hoeft geen eigen bedrage te betalen.

Teken deze petitie klik om te tekenen.

Vaderdag

2011-06-18T10:35:00.000-07:00

Al een paar weken word ik er mee geconfronteerd. Met het feit dat het morgen weer vaderdag is. Overal waar je loopt komt de reclame voor vaderdag je tegemoet. Ik heb er altijd een ongemakkelijk gevoel bij. Niet dat mijn vader dood is, nee integendeel hij leeft nog steeds. Ik heb het ooit omschreven in een soort gedicht.. hierkomtie:

Vader

“Watis een vader?” dacht ik vaak bij me eigen..

Biologischgezien heb ik een vader..en ik heb hem gekend..

Maarof ik daar nou blij moest zijn nou nee..

Vader…

Papazoals we dat noemen.. ik noemde hem papa..
maar het is eigenlijk een vreemde man voor mij

envond ik hem bovendien een enorme rotzak..

Wantbij een vader hoor je je veilig te voelen..

Eenvader is toch trots op zijn dochter…
Hoort je voorbeeld te zijn..

Maarnee… dat was niet het geval.

Alleswat een vader niet hoort te doen heeft hij gedaan..

veelpijn…

veelvernedering..

zoveelmeer.. met geen pen te beschrijven

Hetmoment dat ik het huis uit werd gezet…

zeimijn vader: “je bent mijn dochter niet meer,

vanafnu besta jij niet meer voor mij”

Datmoment voelde ik me rotter dan ik me al voelde…

Ookal was hij er verder nooit voor mij..

ikvoelde me toch alleen en in de steek gelaten…

“ikheb geen vader meer”dacht ik toen..

Jatoen…

Nuis dat wel anders…

Toenwas ik onwetend.. wist niet beter of dat was mijn vader..

maarwist niet wie werkelijk mijn vader was..

DeHeer.. God dat is Mijn Vader…

Hijis er altijd…. en ik zal altijd zijndochter blijven.
Waar ik ook loop of ben.. Hij is met me.

Ikhoef me ook nooit meer alleen te voelen of in de steek gelaten..

wantbehalve dat Hij Mijn Vader is en dat hij er altijd is.. .

heeftHij mij de allerbeste vriend gegeven.. Jezus Christus

Niet alleen Jezus Christus..

maar ook een hele familie,een warm thuis.

Dit heb ik 5 a 6 jaar terug geschreven. In de periode dat ik mij net had bekeerd in het christendom. Ik was een fanatieke christen.. lang verhaal waar ik mij verder nu niet over ga uitweiden. Het is nu 2 jaar terug dat ik na hele vervelende gebeurtenissen in de kerk mij heb afgekeerd van het geloof. Ik denk wel dat er een God is maar ik kan mijzelf niet als Christen zien. En God niet als mijn vader. Kortom voor mijn gevoel heb ik geen vader. Als ik het over mijn vader heb, noem ik zijn voornaam. Nooit papa.. die titel verdiend hij niet.
Soms denk ik, was mijn vader maar liever dood dan had ik echt geen vader. Want nu loopt hij wel rond maar hij is mijn vader niet. Snap je wat ik bedoel? Het is heel hard wat ik zeg.. ik weet het. En soms schaam ik mij ervoor dat ik dit dan denk. Andere kant daarin tegen heb ik door hem een heftige jeugd gehad en draag ik de gevolgen nog elke dag met mij mee. In die zin dat het dagelijks een psychische strijd is en ik nog steeds aan het knokken ben voor mezelf. Ik hoop dat ik ooit mijn rust ga vinden en dat ik de trauma's heb verwerkt. Nu nog niet.. geregeld heb ik nog nachtmerries omtrent mijn vader. Dan word ik wakker met het gevoel dat ik totaal niet geslapen heb en voel ik mij knap ellendig. Ik sta positief in het leven dus weet mijn dag wel naar de goede kant te draaien. Maar toch..
Afijn... vaderdag.

Vaderdag herinnert mij aan het feit aan de vader die ik nooit had en heb mogen hebben.Vrij pijnlijk dus. Ik weet dat mijn vader mij in de gaten houdt, 2 jaar terug heb ik even contact met hem gehad omdat ik dingen wilde begrijpen. Helaas pakte dat niet goed uit. Ik zal de dingen nooit begrijpen en hij is helaas niet veranderd en zou het denk ik ook nooit doen. Richard als je dit leest. Weet een ding, jij bent mijn verwekker maar ik zal je nooit als vader zien of erkennen. Die titel verdien je niet.

Dit totzover..

Caro Emerald - Bad Romance (Cover)

2011-06-17T05:32:00.000-07:00

Ik vind dit gewoon echt cool gedaan door Caro Emerald.
Dit moest ik even met jullie delen.
Daaaaaag....
xxxx Saphira

Fiets-irritatie

2011-05-25T08:05:00.000-07:00

Het valt niet mee om fietser te zijn in Utrecht. Overal zijn ze nu bezig aan de weg. En tot grote overmaat van ramp kan je je fiets bijna nergens meer kwijt op station. Zelfs bij de fietsenstalling niet. Echt drama..
ik zet mijn fiets daarom achter V&D, jahaa daar kan je hem nog goed parkeren. Met fietsen is het echt op letten geblazen. Als je niet uitkijkt wordt je van je sokken afgereden. Of is er een dwaas die bellend aan het fietsen is. Echt zo gevaarlijk. Ik heb al paar keer iemand bijna onder een auto/bus zien verdwijnen vanwege fietsend bellen. Wat ik ook echt irritant vind zijn al die voetgangers in de stad!! Die midden op de weglopen. Ramptoeristen noem ik dat! Sjonge jonge, je kan echt niet normaal doorfietsen. Vooral op de oude gracht en de stuk bij de Dom niet. Ik rij echt nog es iemand aan als ik niet uitkijk. Nou ja gelukkig ken ik de binnendoorweggetjes en ontwijk ik de drukke punten. Al kan ik het stationsgebied momenteel niet ontwijken en is het daar echt rot fietsen. Ben ik verder blij om fietser te zijn? Ja dat wel.. zonder mijn fiets ben ik nergens. Als je alles met de bus moet doen ben je langer onderweg en kost je nog geld ook en lopen. Tja daar heb ik niet altijd zin in al merk je met lopen wel veel meer op.

Apie changed

2011-05-22T12:07:00.000-07:00

Toen ik met twitter begon. Was deze aap mijn allereerste ava. Ik heb iets met apen en de oorsprong is te vinden in deze blog. Ik wilde gaan twitteren en ik wilde een originele twitternaam wat leuk klinkt en voor andere makkelijk te onthouden is. Het was voor mij heel simpel.. ik dacht ik plak er A en P achter mijn naam en dan hebben we saphiraap. En dat werd mijn twitternaam en blijft mijn twitternaam. Vooral nu ik een stapel visitekaartjes heb besteld en daar staat immers ook mijn twitter op vermeld. www.twitter.com/saphiraap . Dat houden we dus lekker zo en het is vertrouwd. Alleen mijn profielnaam verander ik. Al die tijd is mijn profielnaam Apie. Klinkt hartstikke grappig en is ergens ook wel leuk. Maar ik heb het er mee gehad. Ik vind het best als mensen mij zo noemen hoor.. het is immers mijn bijnaam. Alleen heb ik een ontzettende mooi naam gekregen namelijk: Saphira Metekohy en waarom zal ik dat dan niet in mijn profiel vermelden? Nou ik heb het bij deze dus gedaan. Mijn profiel is nog steeds afgeschermd en af en toe mis ik het wel dat het geen open profiel meer is. Daarbij follow ik veel minder mensen en twitter ik nu veel minder. Ik moet bekennen dat ik echt zwaar twitterverslaafd was en alleen maar met twitter bezig was. Niet echt een gezonde bezigheid. Daarbij heb ik mijn prioriteiten anders ingesteld. Het is wennen mijn nieuwe twitterleven dat wel. Voor mijn omgeving daarin tegen ben ik nu stukken gezelliger omdat ik nu niet meer zo met mijn telefoon bezig bent. Eigenlijk was ik best wel een aso om mijn ogen continu gefocust te hebben op de beeldscherm van mijn telefoon in plaats van de mensen om mij heen. Dingen veranderen.. en ik ook. Gelukkig maar. Sommige dingen kunnen beter niet hetzelfde blijven.

Umbrella

2011-05-21T12:19:00.000-07:00

Ik woon vlakbij een stoplicht die chronisch op rood staat. Heel irritant.. op een dag stond ik daar te wachten en het regende pijpenstelen. Gelukkig had ik mijn paraplu bij mij en stond ik droog bij de stoplicht. Terwijl ik relaxt stond te wachten bij de stoplicht komt er een jonge vrouw aangelopen zonder paraplu. Ik kon twee dingen doen. Haar lekker in de regen laten staan, waarom zou ik haar aanspreken? Ik ken haar immers toch niet? Of haar aanbieden om mij te vergezellen onder mijn paraplu. Ik koos voor het laatste. “Ha dame, ik voel mij zo alleen kom je mij vergezellen onder mij paraplu? De stoplicht is net op rood gesprongen dus.. “ Ik keek haar haar lachend aan, zij keek mij aan en schoot in de lach. “Ja dat wil ik wel” zei de jonge vrouw lachend en sprong onder mijn paraplu. Voor het eerst vond ik het niet erg om lang voor de rode stoplicht te staan. “Jij woont hier in de straat he” zei de jonge vrouw. Ik zie je altijd voorbij gaan. Ik knikte en zei:” Ja dat klopt. Jij ook? Je komt mij wel vaag bekend voor”. Duh dat ze mij vaag bekend voorkwam. Deze jonge vrouw woonde gewoon bij mij in de straat. Al drie jaar. Al drie hele jaren en ik ontmoette haar toen pas. Die bewuste regenachtige middag onder mijn paraplu. Ik ga maar vaker mijn paraplu aanbieden. Zo onmoet je nog eens je buren.

Durf je echt in de spiegel te kijken?

2011-05-19T08:13:00.000-07:00

Als mens benik altijd bezig mij gelukkig te voelen. Je rot voelen bezorgt een leegte injezelf. Het gevoel dat je je niet helemaal compleet voelt,eenzaam en misschienwel ontheemd. Tegenwoordig evalueer ik vaak hoe ik ervoor sta en hoe ikde dingen beter had kunnen doen. Als ware staje voor de spiegel en kijk je naar jezelf. Als je echt dichtop de spiegel staatvallen de oneffenheden je op. Puistjes en mee-eters zijn opeens zichtbaar en jedenkt: Help dat siert mij niet. Demakkelijkste manier is om die plekken te camoufleren met foundation zodat jehet niet ziet. Liever niet over nadenken en met het perfecte gezicht naarbuiten gaan.
De vraag is echter: Bestaat perfectie? En voor wie doe het je het uiteindelijk?

In het echte leven zijn er ook dingen die je eigenlijk niet aan een ander wiltlaten zien. Dingen die je voor jezelf ook niet echt wil erkennen. Dat kunnenheel veel dingen zijn. Van grote dingen tot hele kleine dingen. Ik denk datieder van ons wel iets kan bedenken. Ik althans heb echt dingen in mijn levengehad waarvoor ik hard wegliep, en nu nog voor wegloop.

Het erkennen van een psychisch probleem of eending waar je mee zit voelt vaak als belastend als je het een ander zou zeggen. Watdenkt hij/zij nu over mij als ik dat ga zeggen. Het is kwetsbaar om jezelf telaten zien. Te laten zien dat je last hebt van dingen. Zoals ik heb last vanborderline en man wat heb ik daar hard voor weggelopen.. als ware eigenlijk continulopen bijstippen met mijn foundation. Ben ik er mee opgeschoten? Nee nietecht.. uiteindelijk sta je weer voor de spiegel en moet je je foundation weerverwijderen met make- up remover.En zie jeoneffenheden weer onder ogen.. het grappige is dat het jouw alleen echt opvalten stoort. Alsof een ander er heel erg mee zit als jij dat hebt. Perfectiebestaat immers niet.
Streven naar perfectie is frustrerend enmaakt je als mens behoorlijk onzeker.

Als je jezelf kan erkennen zoals je bent dan kom je jezelf echt tegen enontmoet je je ware ik. Dat kan in het begin nogal ongemakkelijk voelen omdat jeje altijd anders heb voor gedaan. Beter heb voorgedaan, je had je bedekt metdie foundation en nu voel je je naakt. Dat is een kwestie van wennen. Uiteindelijk is puurheid mooier danstreven naar perfectie. Puurheid oftewel echtheid is immers wat wij als mensen het meeste waarderen. Jeweet immers waar je dan aan toe bent. Niet alleen jij jezelf maar ook de ander.
Ik zie bij mezelf doordat ik nu eerlijk ben naar mezelf dat ik de boel beterkan reflecteren, mijn gevoel erken en weet te benoemen. Als ware heb ik deafgelopen jaren een handleiding gecreëerd hoe om te gaan met mijn dingen. Weetdit te benoemen naar anderen toe. Daarbij wil ik mij niet verschuilen achterdiagnoses of wat dan ook. Dingen mogen geen excuus zijn dat moeten we ons welrealiseren.

Moraal vanhet verhaal:

Om eerlijk naar jezelf te kijken heb je lef nodigom je oneffenheden onder ogen te zien.
En te denken: Ok, ik heb die dingen. Het is nou eenmaal zo. Het hoort bij mijen ik ben er niet minder om. Het maakt mij tot wie ik ben. Als je dit van jezelf kan zeggen, heb je als ware een ontmoeting met jezelfgehad.

Strijd

2011-05-18T03:43:00.000-07:00

18 April 2011 schreef ik de blog twitter/depressie zie: Klik hier . Het leek even weer beter te gaan. En was echt weer uit mijn depressie. Maar de laatste weken merk ik weer strijd in mijn denken. Als ik er bij nadenk is het heel stom. Want ik heb de dingen goed voor elkaar, ik heb een eigen huis, een leuke vriendin, vrijwilligerswerk en mag tevreden zijn met wat ik heb. Maar toch voel ik mij momenteel totaal niet in mijn hum. Het kost mij echt moeite om de dag goed door te komen. Ik doe mijn dingen wel maar vraag mij niet hoe. Ik merk dat ik dingen minder kan hebben en dat ik geneigd ben om mensen op afstand te houden en mij terug te trekken. Gelukkig is het niet zo erg als een paar maanden terug. Toen had ik echt al mijn ramen bedekt en sloot ik mezelf helemaal op. Nu niet.. mijn huis is aardig opgeruimd, ramen onbedekt. Ik ga gewoon naar afspraken en naar mijn vrijwilligerswerk al heb ik het gevoel dat er nu weinig uit mijn handen komt. Ik vind het ook heel moeilijk aan te geven dat het nu even gewoon niet goed gaat met mij.. en dat ik mij gewoon ontzettend klote voelt. Als ik bij mijn vriendin ben, voel ik mij wel ok maar ook tegelijk schuldig tegenover haar. Omdat ik mij zo voel en dit natuurlijk ook iets met haar doet.
Mijn strijd is ongrijpbaar voor de omgeving..
Een vriendin van mij merkte ook op dat ze merkte dat het nu minder met mij gaat. Wat het nou precies is. I don't know. Ik hoop alleen dat dit niet te lang gaat duren, ik word er zo moedeloos van.
Ondertussen ga ik gewoon maar door, ik probeer mijn dingen te doen. Positief te zijn ook al huil en schreeuw ik nu van binnen. Het is even niet anders.
The show must go on!

Vergeet de randen van de waanzin...

2011-05-13T11:20:00.000-07:00

Vergeet de randen van de waanzin want waar geen lijn is is geen begin en geen eind

Vorig jaar zomer deed ik vrijwilligerswerk in het Willem Arentszhuis in Utrecht als activiteitenbegeleider. Een van mijn cliënten had toen deze tekening gemaakt met pastelkrijt. De tekst die ze erop schreef vond ik heel diep en denk daar nog steeds nu over na. Dit wilde ik met jullie delen.

Innerlijke groei is zijn als een vlinder.

2011-05-04T03:56:00.000-07:00

Onderstaande stuk heb ik dit keer niet zelf geschreven. Ik had dit ooit gevonden en vond het zo mooi. Dit wilde ik met jullie delen. Nogmaals ik weet niet wie de schrijver is van het onderstaande stuk:
Een vlinder kan geen vlinder geworden zijn zonder de fases die eraan vooraf gaan. Innerlijke schoonheid kan pas tot bloei komen wanneer je een aantal fases doorlopen hebt. Er zijn geen vaste procedures voor, er zijn geen tijdslimieten aangesteld. Sommige mensen komen al heel jong tot bloei, anderen jaren later. Zelfs het zijn van die vlinder wil niet zeggen dat de groei is gestopt, van vlinder ontpop je je tot een andere vlinder. Je kleuren veranderen, er komt een fonkelende sprankeling in je vleugels. Je vleugels worden sterker, beter in staat om te dragen wanneer je vliegt.
De fases die vooraf gaan kunnen beangstigend zijn. Het is een onbekend pad, er overkomen je misschien onverklaarbare dingen. Je ontmoet mensen en staat open voor contact met onbekenden. Iets dat onbewust gaat, je bent er niet naar op zoek. Ze zijn er gewoon, weten jou te vinden, jullie ontmoeten elkaar. Geven elkaar voeding die je nodig hebt, voeding die je helpt in de tijd dat je je inspint om te gaan ontpoppen. Je trekt je terug in je binnenste, het lijkt of je de weg naar buiten niet zo makkelijk kunt vinden als anders. En wanneer je naar buiten treedt is het alsof je voor de eerste keer de wereld betreedt. Haar kleuren ogen anders, haar stem klinkt zachter, haar wind streelt je wangen en je kunt je niet meer zo gemakkelijk onttrekken aan de snelheid en het harde geluid van leven van alledag.
Als vlinder heb je de gave om te vliegen, soms zul je vliegen zonder het je bewust te zijn. Het helpt je om je te onttrekken aan de wereld die te snel voor je gaat. Een wereld waar je steeds minder van lijkt te begrijpen, een wereld die jouw ragfijne vleugels met diepe kleuren niet ziet. Een wereld die jouw bloei niet lijkt waar te nemen. Lijkt…want er zijn meer vlinders, zij zien en herkennen jou. Zij voelen wat jij voelt, soms hebben ze gezien hoe jij bent gegroeid. Waren ze er al die tijd, ook al zag je ze niet. Je voelde ze wel, weet je nog?
Jij op jouw beurt zult anderen volgen in hun groei, je zult mensen ontmoeten en hen iets waardevols geven zonder dat je het je wellicht bewust bent. Je zult er zijn wanneer vlinders verbaasd hun vleugels uitslaan voor de eerste keer. Misschien zul je een enkele vlinder helpen om los te laten, om te vliegen.
Uitgegroeid ben jij nooit, na jou zullen er nog vele andere vlinders komen, de kleuren zullen steeds mooier en sterker worden, hun gefladder zal steeds vastere en sterkere vormen aannemen. Vlinders zullen steeds vaker elkaar opzoeken en samen de wereld kleuren.

Roken heb ik afgezworen

2011-05-02T05:44:00.000-07:00

Ik rook nu al bijna een jaar niet meer. Maar kon nog wel af en toe voor de gezelligheid roken. Vooral
nu het mooie weer eraan komt. Tja dan is een peukie best lekker. Of een lekker sigaartje. Jummie...
De geur van wiet vind ik persoonlijk nog het aller aantrekkelijkste maar daar was ik al mee gestopt en deed ik ook niet meer af en toe. Maar roken mensen... hoe mooi weer het straks ook word. Nee ik word geen gezelligheidsroker. Ik kan het niet eens want heb last van astma. Astma en roken is niet echt een goeie combinatie. Behalve dat het roken ongezond wil ik een goed voorbeeld zijn voor de kids van m'n lief.
Oh en laatste reden is natuurlijk dat roken belachelijk duur is.. genoeg redenen om het niet meer te doen dus. Dit tot zover over het roken.

Mijn kleine broertje Dominique.. nu eindelijk 18

2011-04-30T18:00:00.000-07:00

Ik heb een broertje Dominique en hij is afgelopen donderdag 18 jaar geworden. Officieel is hij nu volwassen. Gek idee...dat het kleine broertje nu opeens echt volwassen gaat worden. De eerste 9 jaren van zijn leven die heb ik niet meegekregen. Ik ben opgegroeid bij mijn vader waardoor ik geen contact had met mijn moeder en hierdoor ook niet met mijn zusje en broertje. Dominique leerde mij pas kennen toen hij zelf 9 was en ik 19. Van tevoren dacht ik.. ik heb vast niets met dat joch want ik ken hem helemaal niet. Hoe kan ik hem dan als mijn broertje echt aannemen.Maar het tegendeel was waar. Al vanaf het begin was ik verknocht aan dit manneke. Ik ben blij toen hij nog zo jong was dat hij vaak bij mij kwam.. samen leuke dingen doen. En als hij bij mij kwam slapen. Wilde hij altijd sperzieboontjes en een speklapje, wat hij dan met trots stond te bakken. Toendertijd ging ik ook naar de kerk en mijn broertje ging dan ook mee. Iedereen was gelijk dol op hem. Tja.. hij heeft een vlotte babbel en humor. Als ik naar hem kijk zie ik een jongen met een groot hart. Nu is hij 18 en een paar koppen groter dan ik.. zwaardere stem. En ondanks dat hij lichamelijk groter is.. zegt hij nog altijd: Hey grote zus. En ik: Hey broertje. TJE want ik ben nog altijd ouder ook al is het nu een grote gozert. Hij doet aan American Football en doet een sportopleiding. Hij heeft ook een sixpack maar die durftie niet aan mij te laten zien. Flauw he.. Hij is druk met van alles, school, sport zijn vrienden en niet te vergeten
zijn vriendinnetje. Ja ik ben trots op hem met hoe hij bezig is.
Broertje hou dat vast jongen!!! Kijk naar je zus.. enne zo moet je het dus niet doen :P
Ik hou van je broertje!

Nog een uk van 9

Tja ik had toen nog heel kort haar

in de draaimolen

En nu met mij erbij


Links..mijn broertje nu. Macho!

Even iets kort..

2011-04-23T04:48:00.000-07:00

Even een iets kort. Ik heb afgelopen week even een grote schoonmaak gehouden met twitter. Ik followde zoveel mensen. Het was niet meer bij te houden. Daarbij ben ik in het verleden altijd heel open geweest op twitter en nooit gedacht aan het gevaar van social media. Er zijn wat dingen voorgevallen afgelopen dagen waarin ik nu heel anders sta ik het twitterleven en nu echt mijn prioriteiten stel. Afijn..ik ga mij er niet lang over uitwijden maar ik heb nu een slot op mijn twitteraccount gegooid. In mijn bio staat als laatste zin: Ik neem even geen followers meer aan tenzij ik je follow.
Ik ben een hele nacht bezig geweest met unfollowen. S 'morgens was ik echt bekaf maar het gaf mij een heel opgeruimd gevoel. Wat de hele wereld mag weten staat hier in mijn blog en dat is meer dan genoeg.

Twitter/depressie

2011-04-18T15:28:00.000-07:00

Wow zometeen beleef ik ik een mijlpaal.. ik plaats zo mijn 25000ste tweet. 12 Juli 2009 heb ik een twitteraccount gemaakt maar daar deed ik toen heel weinig mee. Ik had het aangemaakt omdat er toen mensen om mij heen waren die twitterden, maar ik vond het toen weinig aan. Ik had toen ook geen smartphone en het trok mij totaal niet. Tot februari 2010. Toen kreeg ik mijn eerste smartphone de Blackberry Curve en ben ik actief gaan twitteren. Ik ben gaan twitteren voor de lol maar ook omdat ik mij toendertijd heel eenzaam voelde. Want ik zat vanaf juni 2009 in een zware depressie. Ik deed gewoon al mijn dingen, ging naar school ( waar ik in mei 2010 meegestopt ben) liep stage, deed mijn vrijwilligersdingen en zat ondertussen in een depressie. Elke dag was overleven voor mij. Twitter begon voor mij als grapje maar werd al gauw een serieus iets, iets waar ik veel steun heb gekregen van andere mensen van twitter en mooi is om elke dag meegenomen te worden door iemand anders zijn/haar timeline. Twitter heeft mij veel gebracht. Nieuwe contacten, mijn kat Jp en zelfs een relatie van een half jaar, waar ik nu goed mee bevriend bent. Mensen in mijn omgeving noemen mij twitterverslaafd..en dat ben ik ook zeker. Het heeft mij veel gebracht en geeft mij nog veel. Ik zou het niet willen missen. Tijdens mijn revalidatie heb ik van sommige van jullie post gekregen en dat deed mij meer dan ik zeggen kan. Geweldig. En ook alle suport is mooi.
Ik denk dat veel van jullie niet weten dat ik tot afgelopen december in een zware depressie zat. Ik laat dat ook niet echt zien omdat ik groot wil zijn en mij niet altijd kwetsbaar durf op te stellen al lijk ik wel heel open.
Afgelopen depressie vond ik echt heel zwaar en was echt een gevecht, in het verleden heb ik wel vaker gekampt met depressies maar dat verdoofde ik dan door automutilatie, blowen of drank. Maar al die dingen heb ik achter mij gelaten. Al ben ik wel even kort teruggevallen in het blowen... en toen vorig jaar mei liep ik stage en deed ik mijn opleiding. Stage ging prima maar de opleiding was echt op dat moment teveel voor mij, het gaf mij zoveel druk.. en toen knapte er iets in mij. Na jaren dat ik automutilatie had afgezworen en had gelaten viel ik op een nacht terug dat ik mijn voorhoofd kapot bonkte en mij beschadigd had in mijn arm. Heavy.. ik had een lichte hersenschudding. Twee weken last gehad van hoofdpijn en weer paar littekens erbij. Dit was wel het moment dat ik de stekker trok uit mijn opleiding en mijn stage had omgezet in vrijwilligerswerk. Vanaf dat moment is het niet meer voorgevallen gelukkig en kon ik mij staande houden in mijn zware depressie. Als je mij toen al volgde op twitter heb je weinig kunnen merken van mijn dagelijkse hevige strijd.. ik ben van het doorgaan en wil mij niet laten leiden door de pijn of wat dan ook.
Sommige van mijn followers wisten meer. Wisten dat ik in een depressie zat en last heb van psychische problematiek. Afgelopen december ben ik in revalidatie gegaan in de Hoogstraat. (Zie mijn vorige blogs voor meer info. ) Dit is echt voor mij de beste zet geweest wat ik heb kunnen doen. Behalve dat ik nu beter met mijn chronische pijn om kan gaan, weet hoe ik mijn grenzen moet bewaken. is er ook wat anders gebeurd. Vanaf het moment dat de Hoogstraat inging ben ik niet meer depressief geweest. Tot de dag van vandaag niet. :) echt zo fijn. Wel heb ik nog dagelijks mijn geestelijke strijd en dat ik altijd zo druk ben in mijn hoofd. Dat vind ik echt niet makkelijk. Als je aan mij zou vragen: Saphira wat vind je zwaarder? Je lichamelijke problematiek? Of je psychische problematiek? Dan is het zonder twijfel mijn psychische problematiek. Misschien ga ik daar later nog wel op in, in een nieuwe blog.
Afijn ik dwaal af... wel maf eigenlijk. Als je eenmaal begint te typen komt er een heel verhaal uit en gaat je blog totaal de andere kant op. Maar goed dit komt uit mijn hart.
Ik hou het hierbij.. wel wil ik nog een youtubefilmpje delen die ik had gemaakt voor mijn followers toen ik mijn 2500ste tweet had geplaatst. Ik had al mijn followers erin geplaatst.
Hier istie nog een keertje.
Als je jezelf er tussen ziet staan dan behoor je tot mijn eerste followers en kan je jezelf echt een trouwe tweep noemen.

Lieve followers...dank jullie wel. ;)

Stem op de lente!

2011-03-20T09:21:00.000-07:00

JP en ik

2011-03-08T10:28:00.000-08:00


Juf Pinnie (JP) en ik

Weer thuis !

2011-03-08T08:40:00.000-08:00

Joepie!!! Ik ben weer thuis! Mijn tweede normale dag heb ik nu bijna achter de rug. Het is wel even omschakelen na 14 weken de Hoogstraat. Deze week ben ik even vrij van de revalidatie. Vanaf volgende week begint de dagbehandeling. Dan moet ik 14 weken lang nog op maandag en donderdag revalideren. Op woensdag ga ik mij bezighouden bij de stadsbrug http://www.destadsbrug.nl/ en voor de rest moet ik even kijken wat ik ga doen. Ik wil mij weer bezig houden met voorlichtingen geven en weer gaan schrijven voor de Alter (blad van Altrecht). Ik moet eerst alles laten bezinken en de nieuwe dingen die ik heb geleerd gaan toepassen in mijn eigen leven. Ik ga nog een blog schrijven over wat ik aan de revalidatie heb gehad. Dat doe ik als ik mijn draai weer helemaal thuis heb gevonden. Want dan kan ik er ook goed op terugkijken.
Ik geniet in ieder geval dat ik weer thuis ben. :)
Bij het weggaan heb ik iedereen het onderstaande kaartje gegeven met een persoonlijke boodschap op de achterkant. Wat een werk was dat.. meer dan 30 van die dingen geschreven. Met mijn gekneusde vinger die ik nog opliep in mijn laatste week met sporten. Ach .. daar kom ik ook weer overheen.
Dit tot zover...

Nog een paar dagen

2011-03-01T02:35:00.000-08:00

Voordat ik met mijn revalidatie begon had ik een voornemen om geregeld te gaan bloggen. Ik dacht.. ik hou dat wel even bij. Gaat vast makkelijk lukken. Maar nee.. ik heb totaal niets geblogd. Bijna mijn hyves en facebook niet bijgehouden. Alleen twitter.. en twitter is zelf ook stukken minder geworden dan het geweest is.
Tjee van tevoren niet gedacht dat deze revalidatie zo intensief zou zijn. Te intensief om te gaan bloggen en al mijn social media goed te onderhouden. Te intensief om goed contact te onderhouden met mijn omgeving. Dat je s'avonds gewoon geen zin meer hebt om te bellen. Zelfs niet met je geliefde of vrienden. Gewoon omdat mijn wereld alleen maar bestond uit de Hoogstraat.
Nu nog een paar dagen... 3 dagen om precies te zijn en dan ga ik weer naar huis. Ik zal in de aankomende periode ook wat meer schrijven wat de revalidatie mij gebracht heeft. Maar allles op zijn tijd.
Mijn tijd...

Dit is een van mijn slachttoffers waar ik een grap mee heb uitgehaald. Zij slaapt altijd zo heerlijk vast. Dus had ik op een dag een rode lipstick meegenomen en haar ondergeklad. En ja ze sliep gewoon door. Ha ha ha...

Waarom de revalidatie? En wat heb jij?

2010-12-01T14:52:00.000-08:00

Hoi lieve mensen,
Zoals beloofd hier mijn beloofde blog. In mijn vorige blog vertelde ik dat onverwacht word opgenomen in Revalidatiecentrum de Hoogstraat. Vorige week dinsdag kwam ik nietsvermoedend voor een intakegesprek daar met de gedachte dat ik met een paar dagdelen in de week wel geholpen zou zijn. Ook had ik verwacht dat ik daar pas over 3 maanden terecht zou kunnen. De schok was dan ook enorm groot toen ik hoorde dat ze mij klinisch wilde opnemen en dat er de week daarop al plek was. Slik.
Echt bijkomen van het nieuws kon ik niet want de volgende dag werd ik geopereerd. Mijn amandelen gingen eruit en ik was er afgelopen week goed ziek van, ik ben er nog steeds niet lekker van en hersteld.
Ik ben heel actief twitter, twitteren hoort bij mij en afgelopen week ging het dan ook vooral over mijn emoties rondom de revalidatie. Voor mijn followers is het niet echt duidelijk wat ik nou heb en waarom ik de revalidatie in moet gaan. Voor mijn omgeving was het ook een enorme schok dat ik klinisch word opgenomen in de hoogstraat en ook al zo snel.
Een half jaar terug heb ik in een frustratie moment in een blog beschreven wat ik nou heb.
Deze blog heb ik in augustus geschreven. Lees eerst even die blog voordat je verder leest.
Waarom zal ik nu alles weer uitleggen wat ik heb, als ik het al eerder heb opgeschreven.
Dus Klik en lees voordat je verder gaat.

Behalve dat ik deze fysieke dingen heb kom ik er eerlijk vooruit dat ik ook kamp met psychische problemen. Ik worstel vaak nog met depressie en ben al heel lang bezig om de juiste therapie te vinden wat bij mij past.
Zie ook deze blog Eerlijke blog over mijn achtergrond
Wat voor mij vooral belangrijk is dat ik mijn leven niet wil laten leiden door wat ik heb meegemaakt of wat ik heb. Ondanks al mijn dingen sta ik heel positief in het leven, ik weet wat ik leuk vind en welke kant ik wil opgaan. Ik heb een missie en een doel voor ogen. Een van de dingen is dat ik alle negatieve shit die ik heb meegemaakt of wat ik meemaak wil omzetten in wat nieuws. Dat is de reden waarom ik bijv voorlichter ben bij de Imagoproject mij de Tussenvoorziening in Utrecht. Ik geef voorlichting voor instanties en hoge scholen over mijn ervaringen in de GGz maar ook mijn ervaringen die ik heb op gedaan aan de andere kant. Geweldig vind ik dat. Ik ben al vanaf het moment dat ik het huis uitging op mijn 18e al bezig om mezelf te ontwikkelen en de gevecht met mijzelf aan te gaan. Doordat ik veel vroeger heb meegemaakt en al genoeg had om te proberen mijn hoofd boven water te houden heb ik nooit gekeken naar het lichamelijke gedeelte. Ik ben altijd gewoon doorgegaan.. ik kon ook eigenlijk niet anders. In mijn jongere jaren speelde dat andere vooral een grote rol. Nu nog.. maar ik ben als mens zo enorm gegroeid weet de boel te reflecteren en durf naar mijzelf te kijken maar vooral mijn gevoel te erkennen en te benoemen. Als ware heb ik in de afgelopen jaren een handleiding gecreëerd hoe om te gaan met mijn dingen. En weet ik dit te benoemen naar anderen toe. Daarbij wilde ik mij niet verschuilen achter diagnoses of wat dan ook en werken aan de lelijke dingen die mijn karakter niet sierden. Ook was het logisch omdat het een gevolg was van het verleden. Je kan nog zoveel hebben meegemaakt maar het mag geen excuustruus zijn zeg ik dan maar. Wat ben ik dan ook blij dat ik er zo in sta. Anders was ik nooit gekomen op de plek waar ik nu was. In 2008 ben ik aan de opleiding Begeleider in de GGz met ervaringsdeskundigheid begonnen, wat was het fantastisch dat ik opeens aan de andere kant stond met mijn stage. Wie had dat ooit gedacht? Niet veel mensen kan ik je vertellen.. helaas ben ik afgelopen mei gestopt met mijn opleiding. Stage ging echt prima.. ging heel goed. Werken met mensen is echt mijn ding maar school ging niet. De druk was te hoog..daarbij had ik 2009/2010 heel wat te verduren gehad in mijn priveleven waardoor ik mijn prestaties op school niet kon waarmaken. Ik ging er echt onderdoor. Helaas was ik afgelopen jaar hierdoor even weer teruggevallen in blowen dat deed ik echt om helder te kunnen blijven denken en mijn rust in m kop proberen te krijgen. Ik ben er altijd open over geweest en met steun van collega s en omgeving was ik er ook weer snel meegestopt. Mei 2010 knapte er iets in mij en dacht als ik nu doorga met school dan begin ik mezelf te verliezen. Mijn stage had ik omgezet in vrijwilligerwerk en verder gewoon bezig geweest met activiteiten. En zoeken naar de juiste hulp.. helaas word je van de ene kant naar de andere kant gestuurd. Maar goed ik heb over het algemeen altijd mijn hoofd boven water kunnen houden. Ik zie dat ik de hele andere kant op ga met mijn blog.
Ik ben ook gewoon gaan zitten achter mijn laptop en dan flowt mijn verhaal uit mijn vingers welke kant het dan opgaat en hoe het gaat eindigen weet ik vaak ook niet. Dat ik dit nu allemaal zou schrijven had ik niet van tevoren bedacht.
Hoe dan ook terugkomend op deel van de titel van de blog. Waarom de revalidatie?
Lichamelijk gaat het al jaren niet goed. 24/7 heb ik pijn en ik heb daar nooit mee leren omgaan, de laatste tijd is mijn pijn alleen maar verergerd. In het ziekenhuis konden ze verder er weinig aan doen en hebben mij doorverwezen naar de Hoogstraat. Zij gaan kijken hoe mijn kwaliteit van leven verbeterd kan worden. Wat is de beste manier van bewegen voor mij. Wat kan ik nog wel en niet? Wat ik heb begrepen uit de brochure die ik heb meegekregen dat ze in het begin mij gaan observeren en met mij naar de dingen gaan kijken hoe ik het nu doe en hoe het beter kan. Ik zal daar veel gaan sporten, zwemmen en ze zullen mij helpen mijn grenzen te gaan vinden. En de balans in mijn leven. Voor is dit een deel wat ik nog niet heb geaccepteerd en als ware een grote bord voor mijn kop heb. Ik wil het eigenlijk helemaal niet zien. Ik wil gewoon zijn net als iedere andere persoon van mijn leeftijd. Door wat ik heb kan ik niet alles wat ik graag zou willen en dat doet pijn. Ik merk dat ik hier geestelijk onder lijdt en dat ik mij vaak erover frustreer. Ook kan ik het mij gewoon niet voorstellen dat ik ooit die 24/7 pijn ga accepteren. Moet er mee leren leven. Makkelijk gezegd.. maar hoe doe ik dat dan? Met zulke dingen gaat de Hoogstraat mij ook helpen. Behalve dat zij naar de lichamelijke dingen gaan kijken gaan ze ook kijken naar de psychische gedeelte erom heen. Kortom er word op alle vlakken naar mij gekeken en met een groep gespecialiseerde behandelaren word er met mij gewerkt. Belangrijkste is dat ik hierin een actieve houding erin aanneem. Hoe of wat verder weet ik verder niet. Morgen is mijn eerste dag en dan weet ik meer..
Het enige wat ik weet dat het mijn kwaliteit van leven in positieve zin zal veranderen. Daar zie ik naar uit.
Ik weet dat het superconfronterend zal zijn, maar ja ik heb voor hetere vuren gestaan. Hoe moeilijk ik het ook vind en hoeveel het mij ook doet. Geloof mij het doet mij emotioneel behoorlijk veel. Ik heb echt wat af gejankt afgelopen week, terwijl ik dit nu schrijf lopen de tranen nu ook over mijn wangen en voel een brok in mijn keel. Maar ik weet dat ik hier sterker uit zal komen. Wat voor mij vooral belangrijk is, is humor en dat ik mijn doel voor ogen blijf houden. Het is fantastisch hoe mijn omgeving erop reageert en dat ik na mijn revalidatie al mijn vrijwilligerswerk gewoon weer op kan pakken. Super reacties gehad van collega's van mijn oude stage, mijn trouwe followers en vrienden.
Dit even totzover.. ik moet nu gaan bedenken wat ik nu moet gaan inpakken. Morgen is het zover.
De eerste dag van een nieuw begin.
Word vervolgd...

Liefs Saphira

ps: reacties zijn fijn.
Je kan mij ook mailen sbm@live.nl

Blub

2010-11-29T11:57:00.000-08:00

Zucht.. ik heb zojuist een nieuw schrift ergens in mijn kast opgespeurd. Het lijkt mij wel handig als ik mijn dingen in een schriftje ga schrijven. Wat ik denk, wat ik voel. Alle informatie die ik krijg dat ik dat dan in steekwoorden en Saphira-taal kan opschrijven. Om het van mij af te schrijven maar ook om later terug te kijken op mijn proces. Over 3 dagen sla ik een nieuwe weg in mijn leven en ga ik revalideren in De Hoogstraat te Utrecht. 14 weken zal ik daar klinisch verblijven. Morgen zal ik een blog schrijven over het hoe en waarom zoals ik dat beloofd heb aan mijn trouwe followers op twitter. Mijn followers die mij getrouw followen. Mijn banale onzin lezen maar ook de serieuze dingen waarin ik nu mee worstel. Voor velen niet voor te stellen maar twitter is voor mij echt belangrijk. Het is een uitlaadklep maar ook zo'n fijn medium waarin je kan communiceren met mensen. Dagelijks word ik meegenomen in hun leven..lees ik hun gedachten die ze uitwisselen via twitter. Van huismoeders tot pubers... ik volg ze allemaal. Ik heb er zelf vrienden aan over gehouden.
Via mijn blog ga ik vanaf nu alles van mij afschrijven. Nu echt. Ik denk dat dit mij helpt en wie weet helpt het ook wel andere mensen.
Mijn persoonlijke schrift die ik uit de kast heb getrokken heeft als afbeelding een goudvis met haaientanden. Zit nu na te denken over de afbeelding. Ergens vind ik het wel toepasselijk. Blub.. ik voel mij een vis die nog niet weet waar ik naar toe ga zwemmen. Die haaientanden laat ik zien aan de grotere vissen die ik ga tegenkomen. Die grotere vissen zullen mijn eigen eikelpunten zijn denk ik. Schriftje noem ik bij deze even Blub.
Hier volgt mijn eerste stukje uit Blub:
Maandag 29 November 2010

Het staat mij niet aan maar ik doe het toch. Ik neem braaf de brochures van de Hoogstraat door. Waarom staat het mij niet aan? -> Confrontatie
Het is gewoon confronterend. En als ik mij er echt op ga inlezen dan word het wel heel echt. Maar goed, dat maakt nu toch nietes meer uit. Aanstaande donderdag is het al zover. Mijn revalidatie.
Ok * Raap mezelf bij elkaar* Ik begin met de eerste brochure lezen.
Leren leven met chronische pijn.
Ik denk gelijk: Gaat die dag er ooit komen? Dat ik Saphira Metekohy er mee kan leven. De 24/7 pijn die ik heb? We shall see.

Na het posten van dit op de blog ga ik braaf beginnen met het inlezen van de brochure.
Tot later. Liefs Saphira

Wat nu?

2010-10-12T19:36:00.000-07:00

Een paar jaar geleden had ik mij bekeerd tot hetchristendom. Ik ging naar een evangelische gemeente en het geloof was allesvoor mij. Het heeft mij ergens ook geholpen, maar ergens ook niet.
Helaas kwam ik in een gemeente terecht waar ik totaal niet mij zelf kon zijn,er zijn aantal dingen gebeurd waardoor ik vorig jaar zomer helemaal uit de kerkben gestapt en van het geloof ben afgestapt.(zie ook Eerlijke blog ) Ik weet nu even niet zo goed waarik in geloof. Ik geloof dat er een God is, maar daarmee is nu even allesgezegd. De ervaringen die ik heb opgedaan hebben mij best een knauw gegeven. Zoerg dat ik voor mij zelf heb besloten nooit meer bij een kerk of wat dan ookaan te sluiten. Geloof zit in jezelf. Het belangrijkste is dat je de dingendoet vanuit je hart.
Tijdens mijn geloof heb ik ook dingen geschreven en met het onderstaande weetik niet zo goed wat ik daarmee moet.. het is net alsof iemand anders het heeftgeschreven. Maar het is toch ik die het geschreven heeft:

Het heet:

Het stormt
Het stormt.. het regent..er waait van alles door de lucht.
Ik zie niets!!! Waar is mijn pad? Waar moet ik heen? Alles is verwoest.
Ik schreeuw het uit, ik kan niet meer.

Ik roep het uit naar God.. God waar bent U? Wat moet ik nou?Mijn hart doet zeer..Ik heb zo’n pijn…waarom moet ik hier doorheen gaan?

Mijn dochter.. Ik liet deze storm komen omdat jij mooi weerspeelde. En zo kon Ik niets in jou doen. En moest het laten stormen..zodat Ikde muren om je hart kon verbreken.. En zie, daar liggen de brokstukken rondomje hart.. Geef ze één voor één aan mij, zodat Ik een nieuw herstel in jou kanbeginnen.
Ik sta bij een brokstuk..ik kijk er naar en van alles schiet door me heen..flashbacks. Ik huil, ik voel mij verscheurd.. Ik wil dat brokstuk wegtrappen,maar net zo hard komt het weer terug.
Ik wil het eigenlijk gewoon alleen doen..want dat heb ik toch altijd gedaan?Ja, zegt God..en ben je er ver mee gekomen? Kijk nu naar jezelf!

Ik kijk naar mezelf en zie een verscheurd en kapot iemand..
Nee Heer.. ik kan het niet alleen. En ik geef mijn eerste brokstuk aan hemover..
nu de rest nog…

Momenteel kijk ik naar die brokstukken en vraag ik mij af.. aan wie moet ik nu die brokstukken geven nu ik niet meer zo goed waar ik sta met geloof?

Saffie's schijtfoto

2010-10-12T19:10:00.000-07:00


Foto uit jaar 2003..ik was toen 20 en mijn haar dat was mijn image.

Dit is een foto uit de oude doos. Deze foto heb ik genomen met mijn eerste digitale camera die ik had gewonnen. Ik werkte bij de Hema in Utrecht, eens in de zoveel tijd hadden we een speciale koopavond. Als personeel moesten we zoveel mogelijk mensen uitnodigen, die mensen gaf je dan een bonnetje met jouw naam erop die ze bij de ingang konden inleveren. Degene die de meeste mensen had verworven won een digitale camera. Ja je voelt hem vast wel aankomen, ik was diegene die de meeste mensen verwierf. Ik had wel meer dan 110 mensen verworven en ik won de digitale camera. Tot grote schrik van mijn omgeving want alles moest natuurlijk worden vastgelegd. Zo ook deze foto. Ik had mijn camera net, en zelfs op de wc moest ik mijn camera uitproberen. Toentertijd was mijn roepnaam nog Saffie. Deze foto heeft nog op A3formaat gehangen op het kantoor van begeleid wonen en diverse mensen hebben deze foto omdat ze het een nogal coole foto vonden.
Toen ik een paar jaar terug opgenomen was, zat mijn slaapkamer precies tegenover de wc. Ik had toen deze foto op A3 formaat op de deur gehangen.. dat vond ik wel grappig. Want sommige mensen schrokken ervan als ze met hun slaapdronken kop de wc uitliepen, ha ha. In die tijd was mijn haar mijn image. Ik stond bekend om mijn korte stekeltjes haar. Mijn bijnaam was dan ook Saffie Stekel.
En deze foto..tja dat word nog steeds: Saffie's schijtfoto genoemd.

De meest recente foto(ps: dit was wel een badhairday)

Only the lonely

2010-10-11T11:02:00.000-07:00

Liefde.. heel veeldingen spreken over de liefde…

Ik zie het om mijheen…

Mensen die vol liefdezijn naar elkaar…

Mensen die verliefdzijn… en soms word ik er niet goed van…

Dan denk ik… waar benik…waarom heb ik niemand?

Ziet iemand mij ergensstaan?

Sta bij een bushalte..en een oud vrouwtje lacht mij toe..

ik lach terug…

is dat ook liefde? Zitliefde ook in een kleine glimlach?

Ik weet het niet…

Ik loop verder..verdwaasd door mijn eigen gedachten..

Mijn gedachten wordenverstoord door me telefoon.. een smsje:

Lieve Saph!Jebent een topper!!we moeten echt gauw wat afspreken.. love ya.. heel veel.

liefs X

Blij kijk ik naar metelefoontje..en bedenk dat is ook liefde..

en bedenk dat dieafspraak volgende maand word. Want ik ben helemaal volgeboekt…

pfffffffff…terugkomend op: ziet iemand mij ergens staan? Ja ben niet te missen..

hmmmm.. volgende maandtoch maar even afspraken maken met mijzelf alleen.
Deze maand was mij toch wat te druk….

(dit heb ik vorig jaar geschreven toen ik nog vrijgezel was)

Terugblik op mijn zelfmoordpoging

2010-10-07T09:13:00.000-07:00

Vandaag is het 7 oktober 2010. De dag dat bekend werd datAntonie Kamerling zelfmoord heeft gepleegd. Zelf heb ik niet zoveel met Antonieom eerlijk te zijn, ik vond het een sympathie aardige vent maar fan was ikniet. Maar toch komt zijn dood als een mokerslag bij mij binnen. Gewoon omdatik even geconfronteerd word met mijzelf. Veel mensen begrijpen zijn actie niet.Hij had het best goed voor elkaar waarom pleegt iemand in de bloei van zijnleven zelfmoord? Ik begrijp het wel.. ik denk dat hij het vechten moe was enzoveel innerlijke pijn had dat hij nu uiteindelijk de knoop heeft doorgehakt.Ik ben zelf ook op zo’n punt geweest. Namelijk een paar jaar terug op 28oktober 2004, het was op een donderdag.. ja ik weet het nog precies. Ik was 21jaar en ik was zo de weg kwijt. Verslaafd aan blowen en drank.. zwaardepressief.. er was geen land met mij tebezeilen. Van alles wat in mij speelde maar uiten kon ik mij nog niet. Ik hadnooit leren praten over mijn gevoel dus ik wist totaal niet hoe ik dingen moestbenoemen. In tegenstelling van Antonie Kamerling, had ik wel een verrotte levenachter de rug. Zie ook een van m eerder blogs: Eerlijke blog. Mijn huisgenootHans had paar maanden daarvoor zelfmoord gepleegd en dat had wat in mijngeactiveerd. Want hij had wel gewoon de moed om er uit te stappen. Ik kon hetook niet meer. Wat had mijn leven voor zin? Niets.. dacht ik. Ik was er heiligvan overtuigd dat het echt een foutje moest zijn dat ik hier op aarde was...envoelde m een nobody. Niemand maar ook niemand kon mij bereiken. Mijn familiemet hen handen in het haar.. vrienden bezorgd.. zelfs vrienden kwijtgeraaktdoor mijn gedrag.. Die Saphira die ik toen was..
Maar goed om terug te komen op 28 oktober 2004('s nachts),
toen sloegen bij mij alle stoppen door.. (ik had geblowd, gedronken)..
en zag het echt niet meer zitten. Ik dacht het is genoeg geweest.. en had dusal mijn medicijnen verzameld.. (ik had ook wat opgespaard) en zeker meer dan 80pillen geslikt.
Dat deed ik expres beneden in de keuken.. want ik dacht. Dan vinden ze mijmorgen gelijk en dan lig ik ook niet weg te rotten boven. Dat was echt wat ikdacht..
Ik woonde met nog 3andere huisgenoten in huis, en niemand van hen kwam s'nachtsnaar beneden. Nooit niet.. tot deze nacht dus.
Ik had mijn pillen geslikt.. en lag bewusteloos op de keukenvloer.
Maar één van mijn huisgenoten werd opeens wakker... en iets in haar zei dat zenaar de keuken moest gaan. Ze dacht bij haar eigen.. : he nee, ik lig zo lekkeren heb echt geen zin om op te staan.
Maar dat gevoel bleef aan haar zeuren.. en ze is uiteindelijk toch naar dekeuken gegaan.
Daar trefde ze mij bewusteloos aan.. ze heeft gelijk de ambulance gebeld. Deambulance was er gelijk.. met spoed ging ik naar het ziekenhuis en daar hebbenze mijn maag leeggepompt.
Ze waren er echt op tijd bij.. want als ze langer hadden gewacht...
ja.. dan was ik nu dood. Ik zie het als een wonder dat mijn huisgenoot mij optijd had gevonden en dat ik nog leef.Ik was trouwens niet blij hoor toen ik bijkwam in het ziekenhuis. want ik wasecht heel boos dat ze mij gered hadden. Waarom hebben jullie mij gewoon nietdood laten gaan? zei ik. Zo kwaad was ik dat ik nog in leven was... Dat mijnmoeder huilend naast m’n bed stond kon ik op dat moment weinig mee. Maar hetheeft een behoorlijke impact gehad op haar en de hele omgeving. Mijn moeder zeimij na het horen van de dood van Antonie: “Nooit meer zo’n actie doen he, datoverleef ik echt niet. “ Dat komt binnen als je ma dat zegt en nu pas besef ikhoe erg ik de omgeving ermee geraakt heeft. Zelfs nu komt mij ma erop terug.Dat kon ik toen echt niet inzien.
Tot op de dag van vandaag raakt het mij enorm als ik hoor als iemand zelfmoordheeft gepleegd omdat ik weet hoe het voelt. Moment dat ik mijn poging deed,dacht ik echt dat dit de oplossing was en dat de omgeving het wel zou reddenzonder mij. Sowieso dat de wereld beter af was zonder mij. Maar vooral dat ikdan de rust had en niet meer hoefde te vechten.
Je kan het zien als een laffeactie.. want wat ben je nou voor iemand als je dat doet. Ik zie aan de reactiesop de dood van Antonie dat er ook veel onbegrip is en dat het een lul is dathij zijn gezin achterlaat. Dat raakt mij enorm. Ik denk echt dat mensen nietbeseffen hoe ernstig depressie kan zijn. Ik vraag hierbij ook echt stil testaan.
Nu ben ik bijna 6 jaar verder en in die jaren is er veel gebeurd. Ik heb behoorlijk moeten knokken omte zijn waar ik nu ben. Continu de confrontatie met mijzelf aan gegaan. Nu benik op een punt gekomen dat ik mijn dingen kan beschrijven.
Mijn leven is nog niet helemaal op orde. Nog steeds kamp ik ook nog met depressies en anderepsychische klachten maar ik heb mijn eigen handleiding gemaakt om ermee om te gaan. Nu ben ik ook voorlichteren sta ik ook aan de andere kant in de psychiatrie. Ik heb nu een superlievevriendin en fijne vrienden om mij heen. Mijn verstand spreekt nu meer dan mijngevoel..en dat is niet altijd even makkelijk.

Ik laat het hierbij.. ik wildedit graag even kwijt. En hoop dat jullie wat met mijn verhaal kunnen. LiefsSaphira

Woorden

2010-10-07T08:27:00.000-07:00

Woorden..

Soms zijn er geen woorden nodig om dingen uit te drukken..

want je voelt het. En dat kan heel fijn voelen.. betekend dat je met de ander op een lijn zit.. zo fijn is dat..

Woorden

Soms zeggen mensen wat anders maar dan weet je dat het niet zo is..

je voelt het. En dat voelt niet fijn.. vooral niet als het om een naaste familielid gaat. Het eerste wat in je omgaat is: “Je lult! Het is niet is zo.. ik merk het toch! Ik zie het toch.. waarom lieg je?” En je hart verkrampt van de pijn.

Woorden
Met woorden kan je zoveel.. urenlang scrabbelen. De meest onzinnige gesprekken hebben of stomme grappen vertellen en dan vervolgens daarom lachen. Maar ook hele diepzinnige gesprekken voeren, op die momenten voel ik de dingen zo intens.

Woorden

Woorden kunnen soms als een zwaard in je hart raken, je hart bloedt hevig. Van binnen schreeuw je uit maar het doet zo pijn dat je niet echt weerstand kan geven. Je probeert het…maar Bam! maar de ander slaat weer toe met z’n zwaard en steekt weer. Waardoor je dan nog meer pijn hebt.

Van binnen schreeuw ik uit.. van pijn, kwaadheid, frustratie en het waarom.

Het liefst wil ik terugslaan.. en ik weet ik kan de ander met mijn woorden helemaal kapot maken. En het liefst wil ik dat ook.. maar waarom? Puur omdat de ander mij ook pijn doet en ik wil de ander dat ook laten voelen. Maar dat is mijn eerste reactie.. en zo wil ik toch niet zijn want dan ben ik net zo erg als de ander. Dus hou ik me in.. Trek ik mij terug om de dingen te laten bezinken.
De dingen te laten bezinken in mijn eigen woestijn waar ik tot rust kan komen

om vervolgens de juiste woorden te vinden voor mijn emotie. Zo hou ik de eer ook aan mezelf.

R.I.P Antonie Kamerling

2010-10-07T05:45:00.000-07:00

Wat een schok toen mijn vriendin mij vanmorgen belde dat Antonie Kamerling was overleden. Ik dacht eerst dat ze een grap maakte.. maar nee het was echt zo. Ik was geen fan van hem. Maar ik vond het wel een aardige gozer. Wat mij zo raakt is dat ik met mezelf geconfronteerd word. Hierop kom ik later terug in een andere blog. De onderstaande uitzending kwam ik tegen. Op het einde vertelt hij een stukje over zijn depressies. Deze uitzending was 2007, moet je nagaan hoelang hij er al mee kampte met depressies.
Later kom ik terug waarin ik meer zal toelichten over mijzelf.
http://player.omroep.nl/?aflID=6107657
Of bekijk de flash versie.

Fighting Gravity - America's Got Talent 2010

2010-10-06T09:43:00.000-07:00

Wow..dit is echt cool om te zien.dit heb ik nog nooit gezien zo'n dans Fighting Gravity - America's Got Talent 2010

Groei

2010-08-18T14:56:00.001-07:00

Elke groei kent zijn pijnen. In de tijd dat ik nog niet was uitgegroeid lag ik geregeld s’nachts wakker van de groeipijnen in mijn lichaam. Echt fijn was dat niet maar je legde je erbij neer want je besefte dat dit hoorde bij het groter worden. Lichamelijk ben ik inmiddels uitgegroeid maar nog steeds heb ik net als ieder ander soms last van groeipijnen. Iedereen blijft groeien hoe oud je ook bent want als mens verander je. Groei is verandering. Bijna iedereen heeft persoonlijke dingen waarin hij/zij in wil veranderen omdat je weet dat het niet goed is, in die zin dat het je karakter niet siert. Ik zie het als oude schoenen, oude schoenen lopen heerlijk. Goede vrienden zullen tegen je zeggen: “Die schoenen kunnen echt niet meer!” Je denkt erover na en je beseft dat je oude schoenen eigenlijk niet meer bij je passen. Je besluit nieuwe te kopen. Als je dan voor het eerst op je nieuwe schoenen loopt, lopen ze de eerste paar honderd meter wel goed maar daarna voelen ze niet lekker aan. Je krijgt pijn in je voeten en vervolgens blaren. Dan is het aan jou de keus..
Wil je in de nieuwe schoenen lopen? Of wil je in je oude schoenen blijven lopen, die versleten zijn? Ik weet mijn antwoord wel.. ik kies voor de nieuwe ondanks de pijnlijke voeten en blaren. Om op je nieuwe schoenen te kunnen lopen heb je tijd nodig, inlopen noemen we dat. En zo is het ook met alles waarin je wil groeien.

Uitleg: wat ik heb

2010-08-14T12:43:00.000-07:00

Dit is even een blog waarin ik uitleg wat ik precies heb. Speciaal voor mijn twitteraars want een aantal van jullie vragen zich af, wat ik nou heb aan handicaps en waarom ik altijd pijn heb. En soms zoveel pijn dat ik dan bijna niets kan. Zoals vandaag dus. Omdat 140 tekens te weinig zijn en ik niet wil spammen met tweets doe ik het even in een blog.
Officieel heb ik de MURC-syndroom en daar vallen verschillende afwijkingen onder.
MURC-syndroom heeft bijna niemand ik heb er niet zoveel zin om het allemaal precies toe te lichten.
Bij mensen die een MURC-syndroom hebben is er 1gemene deler van handicap en die wil ik liever niet benoemen. Je kan verder googlen maar het is zeldzaam, naar mij weten ben ik de enige hierin nederland en hebben alleen vrouwen dit.
Ok even verder,
Ik heb last van chronisch pijn.
Het volgende is er aan de hand:
- Al mijn nekwervels zitten aan elkaar vastgegroeid
- Aantal wervels van mijn rug zitten niet goed
- Mijn nek zit niet goed in zijn as
- Mijn ruggenmerg heeft te weinig ruimte
- Lichte vorm van open rug
Al deze dingen veroorzaakt dat ik altijd pijn heb in mijn rug, nek, schouders maar het trekt ook door naar mijn armen en handen.
Helaas heb ik ook last van zenuwpijn en dat kunnen ze nog moeilijk verklaren (wel onderzoeken gehad maar ze kunnen nog niet ontdekken waardoor het ontstaat)
Door deze dingen kan ik helaas niet alles doen, bijvoorbeeld voor mijn huishouding heb ik thuiszorg. Ook slik ik pijnmedicatie en moet
ik van te voren goed mijn dingen in plannen, wat doe ik wel en niet.
Afgelopen week had ik heel slecht geslapen, en ben wel gewoon gaan werken en alles doen.
Dit was niet echt slim van mij en ben over mijn grenzen heen gegaan. Daardoor heb ik sinds gister extreem pijn,en moet ik even daar van bijkomen. Dat houdt in dat ik dan merendeels op bed moet liggen om te rusten.
Heel frustrerend.
Verder ben ik nog links doof en rechts slechthorend.
Nee ik zit niet echt goed in elkaar.
Ondanks dat ben ik vrolijk en ga ik gewoon door.
Alleen is het niet altijd makkelijk.. en soms ronduit frustrerend, zoals vandaag.
Dan voel ik mij echt een oma. Dan denk ik.. fucked up man ik ben pas 27. Mijn vrienden gaan stappen en ik moet plat liggen.
Ach ja shit happens.. aankomende week is het weer mijn week!

Klik!

2010-07-29T08:35:00.000-07:00

Ha mensen,
Even iets totaal anders.. doe je boxen aan en:
KLIK!

In weekend zal ik weer es wat gaan schrijven.
Tabeee... Aight!

Als ik later groot ben...

2010-07-27T04:08:00.000-07:00

Als klein kind heb je al een idee wat je later wil worden als je groot bent. Sommige dromen ervan.. worden die dromen ook werkelijkheid als je groot bent?
Al als klein kind wordt je gevraagd wat je wil worden als je groot bent. Ik weet nog dat moment dat de juffrouw van de laatste kleuterklas ons er naar vroeg. Een paar reacties staan mij nog bij. Léon wilde net als zijn pa vrachtwagenchauffeur worden, er waren een paar die politieman wilde worden, een aantal meisjes juffrouw en sommige wisten het nog niet.
Ik wist het wel. Ik zag mijn toekomst al helemaal voor me. Toen de juffrouw aan mijn vroeg wat ik wilde worden, antwoordde ik met veel enthousiasme: “Ik wil apenverzorger worden!“. Mijn klasgenoten keken mij vreemd aan en begonnen te lachen. “Apenverzorger? Dat kan je niet menen” zag je ze denken.
Ik trok mij niets van aan wat zij dachten. Ik liet mijn droom niet afpakken. Dit veranderde toen mijn vader aan mij vertelde dat apenverzorgen vooral uit stront ruimen bestond. Wat een domper was dat! Mijn droom viel uit één. Kom op zég, ik ga echt geen strontruimen!
Ik besloot net als veel kinderen dat ik rijk en beroemd wilde worden. Actrice of presentatrice dat leek mij wel wat. Ik wist dat het maar voor sommige was weggelegd dus ik moest ook over andere functies gaan denken wat ik wilde worden.
Ik heb een tijd gehad dat ik de commerciële wereld in wilde gaan. Na bijbaantjes als winkelbediende in de AH, Scapino maar vooral de Hema zag ik dat helemaal zitten. Dat verkopen zat mij helemaal in mijn bloed. Met mijn vlotte babbel was ik al gauw geliefd bij de klanten van Hema. Tot de dag van vandaag word ik nog herkend door klanten uit die tijd. Van de week nog kwam ik iemand tegen bij AH. Ik was supermoe en als ik supermoe ben dan ben ik ook superchagrijnig. Vooral als je wat vergeten bent en je moet voor iets kleins terug naar de supermarkt. Daar wordt je echt niet vrolijk van. Ik sta daar met mijn chagrijnige hoofd , verscholen onder mijn petje bij de kassa. Een vrouw tikt mij aan en zegt: “Sorry maar jij hebt toch bij de Hema gewerkt? “ Ik probeer mijn irritatie te verbergen, kijk haar glimlachend aan en beaam dat het inderdaad zo is. Blij kijkt de vrouw mij aan.. “Ja ja dat dacht ik wel.”. Ze zei verder nog wat dingen en voordat ik erop kon reageren was ze al weer weg. Dit soort momenten heb ik wel vaker. Even voor de duidelijkheid over het algemeen ben ik vrolijk maar je hebt je momenten hé. Hoe noemen we dat ook al weer? Jep.. ik heb mijn dag nietmoment. Als ik hieraan denkt ben ik blij dat ik de droom van rijk en beroemd worden heb laten varen. Poeh hé.. stel je voor dat je dan met je chagrijnige kop in de AH staat, dan komt de Story en Privé gelijk met een verhaal dat je depressief bent terwijl je gewoon je dag niet hebt. Hoe stigmatiserend is dat als je een BN-er bent? Kom op denk ik dan. Iedereen heeft zijn dag weleens niet.
Ik dwaal af…
Even terug naar mijn verhaal. Door de jaren heen heb ik nagedacht wat ik wilde worden. Wat mij opvalt is dat mijn idee steeds verandert. Zo heb ik een tijd gehad dat ik cliniclown wilde houden maar de weg ernaar toe leek mij te zwaar dus ik stapte ook van dat idee af. Verkoper worden is niets geworden omdat ik in de psychiatrie belande. Toen ik daar eenmaal inzat dacht ik als ik hier eenmaal uit ben wil ik niets met de GGZ te maken hebben. Mijn doel was nog steeds gericht op de commerciële wereld. Eenmaal bezig met mijn herstel begon er wat in mij te veranderen. Er was een moment dat dacht: Als ik hier eenmaal uit ben, dan wil ik aan de andere kant gaan staan. Die verlangen was zo groot dat mijn droom veranderde. Ik wilde niet meer de commerciële wereld in. Het spreekt mij nog steeds wel aan, ja absoluut maar de wereld van de GGZ trok aan mij.
Van verschillende dingen heb ik gedroomd wat ik wilde worden: apenverzorger, actrice of presentatrice en dat ik dan rijk en beroemd was, verkoper en cliniclown. Wat is van die dromen overgebleven? Rijk worden! Absoluut dat lijkt mij wel wat. Maar mijn ambitie is dat niet. Nee ik heb een nieuwe droom voor ogen.
Namelijk… ervaringsdeskundige worden in de GGZ. Ja dat lijkt mij wel wat.

Saphira is jarig! (zondag 25 juli)

2010-07-24T15:02:00.000-07:00

Vandaag ben ik jarig!!! Zie hier een foto van mijn eerste verjaardag! Een heuse hema slagroom -mokka taart.
De liefde voor mokka is sindsdien gebleven. Maar koffie dat lust ik nog steeds niet.

Elke jaar vlak voordat ik jarig ben, overdenk ik het afgelopen jaar. Wat is er allemaal gebeurd? Ben ik veranderd? Is het jaar geworden van wat ik had gedacht?
Zo ook net toen ik onder de douche stond. Vorig jaar toen ik 26 werd , stond mijn hele leven op z'n kop
en wist ik even niet meer waar ik stond in mijn leven. Ik was net van het christelijke geloof afgestapt waar ik helemaal in gezogen was geweest. Alles was anders .. Ik weet wel dat ik toen helemaal geen zin had om mijn verjaardag te vieren en dat mijn vrienden zich extra uitsloofde om mij blij te laten voelen. Ik voelde mij wel jarig maar toch verdomd klote door de situatie toen maar vooral omdat ik even niet wist waar ik stond in mijn leven. Nu een jaar later, is het allemaal anders.
Ik weet waar ik sta nu. Alles is wel veranderd, maar meer dan ooit ben ik dichter tot mijzelf gekomen. Nu zie ik wie mijn ware vrienden zijn en waar ik werkelijk waarde aan hecht. Ook heb gezien dat ik als persoon sterker ben geworden, dat ik ondanks alle moeilijkheden van afgelopen jaar geen terugval heb gehad en gewoon mijn stage kon doen. Een paar jaar terug, was ik denk ik toch weer opgenomen geweest in die trant. Maar als ware heb ik mijn eigen handleiding gecreëerd om met de dingen goed om te gaan.
Ik kan wel zeggen dat ik wel trots op mezelf ben om te zien wat ik afgelopen jaar heb bereikt..
Met dank met mijn lieve vrienden en naasten om mij heen.

Jee het is nu precies 0.00uur zondag 25 Juli 2010 en ben nu officieel 27. Heerlijk... ik heb er zin in aankomende jaar.
Ik zie uit naar mijn verjaardag vandaag!!! Eerst lekker een boek lezen tot ik erbij in slaap val. I love it!!!

Een eerlijke blog over mijn achtergrond

2010-07-18T12:25:00.000-07:00

Al een hele tijd hik ik er tegenaan: het schrijven van een nieuw blog. Het is net of ik inspiratieloos ben, terwijl ik eigenlijk best wel kan Bloggen. Maar dan is het toch mijn eigen onzekerheid, die mij tegenhoudt.
Sinds een paar maanden ben ik heel actief op Twitter. Nooit had ik gedacht, dat ik aan Twitter verslaafd zou raken en dat ik gesteld zou raken op mensen, die ik totaal niet ken. Als ware slinger ik als een aapje door de Time-line van onbekende mensen, die mij volgen. En ik hen.

Nu kwam ik dan ook op het idee om hen te vragen, waar ik het in mijn Blog over zou hebben.
De volgende 4 opties kwamen eruit:
1. Wat heb jij met aap.
2. Twitter.
3. Eerlijke Blog over mijn achtergrond.
4. Iets over mijn liefde voor Utrecht.

Er was een optie waar ik over twijfelde en dat was optie 3: Eerlijke blog over mijn achtergrond.
Dat zou mij het moeilijkste afgaan, dacht ik. En uitgerekend voor díe optie hebben mijn followers voor gekozen: met 52%. Slik.

Slik? Waarom slik.. dacht ik? Toen ik er gisteravond over na begon te denken, kwam ik er voor mezelf uit, dat dit de optie is, waarin ik mijzelf kwetsbaar opstel. Iets van mezelf laat zien, wat tot nu toe privé is geweest. Op Twitter laat ik zo nu en dan wel iets doorschemeren, als ik lichamelijk weer eens een kutdag heb, of dat ik er van baal, dat mijn liefdesleven niet zo loopt zoals ik zou willen.
Nu begint dus mijn echte stuk.
Ik ben dus Saphira, precies volgende week word ik 27.
27 jaar geleden werd ik geboren in Utrecht. Helaas kwam ik niet helemaal goed ter wereld, in de zin
dat er veel complicaties waren en men mij eigenlijk niet meer dan 3 dagen gaf. Toen werd het een jaar, toen 5 jaar etc. … Inmiddels ben ik dus bijna 27.

Door de vele complicaties heb ik de eerste 2 jaar merendeels in het ziekenhuis doorgebracht.
Mijn ouders waren vrij jong en gingen al vroeg uit elkaar. Echt een stabiel gezin had ik helaas niet. Op mijn 6de ben ik naar mijn vader gegaan. Helaas had ik een vader, die eigenlijk niet verdient een vader te zijn. Ik heb heel veel meegemaakt. Teveel. Als ik dit zeg, dan weet je wellicht al genoeg. Helaas door toedoen van mijn vader heb ik mijn moeder meer dan 10 jaar niet gezien. Ik heb een moeilijke jeugd meegemaakt bij mijn vader.

Op mijn 18de kwam ik met heel veel problemen op straat, overal en nergens gewoond en was ik thuisloos. Ook in diverse crisisopvangcentra gezeten. Doordat ik zoveel had meegemaakt, kwam ik ook in de psychiatrie terecht. Ik had nooit geleerd om te praten, ik had een woord voor al mijn gevoel en dat was: Klote. Meer beschrijving was er niet. Ik hou het kort, maar het komt hier op neer, dat ik het leven totaal niet meer zag zitten en zelfs met een overdosis pillen in het ziekenhuis terechtkwam en men mijn maag leeg moest pompen.

Psychisch was ik er zwaar aan toe, mijn hele identiteit was ik volkomen kwijt. Daarbij was er niemand, die mij echt kon helpen. Door mijn achtergrond was ik verbaal agressief en kon ik mij moeilijk uiten. Ik stond bekend als driftkikker, terwijl ik van binnen keihard schreeuwde en huilde.
Uiteindelijk was ik op een punt gekomen, dat er weinig toekomstperspectief was. Er was een hulpverlener, die tegen mij had gezegd, dat ik nooit zelfstandig zou kunnen wonen. Ze zei nog meer dingen. Maar wat ze mij zei, raakte mij echt. Het bouwt je totaal niet op. Ondertussen was ik verslaafd aan drank en blowen.. het verdoofde mij. Het maakte mij rustig in mijn kop..

Uiteindelijk ben ik bij een evangelische kerk terecht gekomen. Zij vingen mij op. Voor eerst waren er mensen, die in mij geloofden. Waar ik mij thuis voelde. Niet helemaal, want er waren wel veel regels, maar dat nam ik voor lief. Zo werd ik een radicale christen. Zo radicaal, dat ik alles ontkende; wie ik echt was. Mijn homoseksuele gevoelens onderdrukte ik en een paar jaar ging ik mee in het hele halleluja-gebeuren. Het geloof heeft mij zeker geholpen.
Maar wat mij vooral hielp, is, dat ik op het dagactiviteitencentrum kwam, in Utrecht. Ik moest er naar toe.. en dat heb ik gedaan. Door bezig te zijn en uiteindelijk vrijwilliger te worden, kwam ik uit de negatieve molen. Kwam ik daar dusdanig uitklimmen, dat ik in 2008 de opleiding Begeleider in de GGZ met ervaringsdeskundigheid ging doen aan het ROC in Utrecht. 3 Dagen stage en 2 dagen school. Opeens kon ik mijn ervaring omzetten en stond ik aan de andere kant in de psychiatrie. Ik heb een jaar stage gelopen in Den Dolder en afgelopen jaar hier in Utrecht, als activiteitenbegeleider.
Helaas doordat er vorig jaar privé heel veel dingen zijn gebeurd, ben ik van het geloof en de kerk afgestapt. Ik heb het er helemaal mee gehad, ik werd geleefd daar. Afgelopen jaar ben ik, ondanks de heftige privéproblemen, gewoon doorgegaan met school en stage. Stage ging wel goed, maar op mijn school kon ik helaas niet goed focussen en daarbij zat de opleiding niet goed in elkaar: zeker meer dan 75% is ermee gestopt. Sinds een maand ben ik ook gestopt, ik heb mijn stage omgezet in vrijwilligerswerk. Daarbij ben ik al een jaar voorlichter voor imagoproject en geef ik voorlichting op hoge-scholen, instanties over verslaving, psychiatrie, thuisloosheid etc.

Ik denk, dat afgelopen jaar het meest heftige jaar was van mijn leven, maar ook ergens wel de beste. Want het was wel het jaar, waarin ik kon inzien, dat ik heel veel heb overwonnen. Helaas was ik wel weer even teruggevallen in het blowen en dat was raar. En ik was weer in een zware depressie geraakt en dat is gek, als je tegelijk ook stage loopt in de psychiatrie. Maar wat ik wel ontdekte, is, dat de psychiatrie echt mijn passie heeft.

En dat is de sleutel wat ik ontdekt heb: als je weet, waar je passie zit, dan kan je dat altijd uitvoeren en maakt het echt niets uit, waar je dan inzit. Daarbij heb ik ook echt ontdekt, dat ik een levensgenieter ben. Dat ik verder wel vooruit kijk en een vechter ben. Humor speelt voor mij ook een heel belangrijke rol. Dat is mijn kracht van overleven. Het kan soms een masker zijn. Dat wel. Het belangrijke is dat jezelf de dingen durft te erkennen en te benoemen.

Nog steeds heb ik nu wel last van psychische problemen, maar ik weet er mee om te gaan. Als het ware heb ik een handleiding voor mezelf gecreëerd. Ik was meer dan 3 jaar van de medicatie af, ik ben er nu weer aan terug, door de heftige privéproblemen van vorig jaar, maar ik weet, dat de tijd weer komt dat ik er van af ben. Tot die tijd vind ik het wel best. Ik vind het balen, dat het nu niet is gelukt met mijn opleiding, maar wat ik wel mooi vind, is, dat ik nu wel werkzaam ben in de psychiatrie en voorlichting geef. Dit tot zover.
Ps: Hier een foto uit één van mijn dieptepunten. Ja dit ben ik echt

Spain - Holland

2010-07-08T15:03:00.000-07:00

2500ste tweet saphiraap

2010-05-31T08:24:00.000-07:00

De Bus

2010-05-07T16:59:00.000-07:00

Vertrouwen

2010-04-08T01:10:00.000-07:00

Ik begin deze blog met een feit: De realiteit van het leven is dat er altijd een kans is om gekwetst te worden. Gekwetst te worden door de situatie of erger nog, door mensen. Niets is pijnlijker dan dat.
Want het maakt iets stuk in jou en je raakt het vertrouwen kwijt. Je vertrouwd voelen met iemand is immers heel fijn want het geeft geborgenheid en veiligheid, verder geeft het je een gevoel dat je er niet alleen voor staat. Wederzijdse vertrouwen en je openstellen voor de ander maakt je kwetsbaar.
Niemand is perfect en soms lopen dingen zo dat je gekwetst word en het vertrouwen dan beschaamd is. Hierdoor zijn we vaak geneigd om de deur dicht te houden voor de volgende persoon die in ons leven komt. Dit is jammer, niets is mooier om relatie te hebben met mensen omdat je elkaar zoveel kan geven en van elkaar kan leren. Van elke relatie die je hebt gehad neem je bagage mee, die bestaan uit mooie dingen maar ook pijnlijke dingen. Door pijnlijke dingen kan vertrouwen kapot zijn gemaakt, het liefst wil je wil je daar voor weglopen. Het is te pijnlijk om daar naar te kijken maar je kan het niet uit de weg gaan anders zal het je altijd blijven beïnvloeden.
Een ding is ook een feit: als de vertrouwen er is, is een relatie hebben een van de mooiste dingen wat er is. Ga de uitdaging aan, en laat je verleden niet je toekomst met anderen bepalen.

Saphira Metekohy

De buurtkatten en ratten

2010-04-07T03:32:00.000-07:00

Ik woon in een flatje ergens in het oh zo mooie Utrecht. Achter de gallerij heb je een grote dak. Het dak is het terrein van alle katten uit de buurt.Soms best irritant..want als al die hormonen op hol slaan van die beesten word je gek van hun gejank.. En er is een kat die er een sport van heeft gemaakt om alle vuilniszakken kapot te trekken, waardoor wij niet meer onze zakken buiten kunnen zetten Stomme rotkat! Rood met wit is hij en vaak loopt hij met een kap op z'n kop omdat hij weer een ziek is. Ik heb hem omgedoopt tot Lampie. Wat zijn echte naam is weet ik niet. Verder heb je een brutale pikzwarte kat die als je niet oplet je huis binnenkomt lopen en doet alsof het zijn huis is. Vervolgens ben je wel meer dan een kwartier bezig om hem het huis uit te krijgen. Ja er zijn veel katten.. mijn favoriete buurt kat, is toch wel Willie. Zie de foto. Al in de verte hoor je hem aankomen. Een held op sokken maar lief is hij wel. Als mijn buren er niet zijn mag ik op hem passen. Willie weet precies wat tie wilt, of beter eigenlijk niet. Als hij binnen is, wilt hij naar buiten. Als hij buiten is wilt hij weer naar binnen. Tegen mij kan hij heel goed aangeven wanneer hij naar binnen wilt, dan miauwtie komt naar me toe kijkt mij aan met die groene kijkers en ik zeg dan: Oh is het weer zo ver? Wil je naar binnen en met een klagelijke gemiauw beantwoord hij dan.

De reden waarom ik deze blog schrijf is het volgende al dat katten gedoe op het dak heeft wel wat. Het lijken watjes in mijn ogen die beesten met hun gejank. Maar daar ben ik van afgestapt. Gisteren toen ik de deur uitging trof ik deze rat op het dak aan. Harstikke dood.. Hulde aan de katten.

Vooral mijn buurvrouw Grada is blij, ooit lag er een zielig klein muisje voor de deur en ze was helemaal in paniek. Maar nu komen de ratten Grada!!

Gelukkig voor ons hebben we de buurtkatten. En die stomme Lampie die ouwe zakkenvreter? Ach die nemen we maar voor lief.

Lente

2010-04-06T10:46:00.000-07:00

Ik kijk naar buiten.
En ik voel van binnen dat er wat anders is.
Wat is dat toch?
Ik moet het weten, dus ik ga naar buiten.
Ik loop naar buiten en kijk om mij heen.
Ik zie mensen weer lachen.
Ik struikel buiten over de katten.
En ik zie vogels die ik al een tijd niet heb gezien.
Wat is dat toch?
Even blijf ik staan en denk na.
En terwijl ik denk, besef ik dat er nu een andere tijd is aangebroken.
Eindelijk weer lente.
Wauw!
Een tijd van rosé drinken in het park en dan weer dronken weggaan.
Een tijd van zoveel mogelijk buiten zijn.
Een tijd van een terrasje pakken aan de Oude Gracht en vervolgens je peuk in het water gooien in plaats van in de asbak.

Maar het is vooral een tijd waarin alles opbloeit, zowel de natuur als de mensen.
De tijd van deprimerend zooitje is voorbij.

Mocro?

2010-04-04T21:33:00.000-07:00

Zoals de meeste mensen wel weten ben ik niet helemaal Nederlands.. ik heet dan ook geen Jansen of Dijkstra maar Metekohy achteren. En als ik bel..dan zeg ik:”met mevrouw Metekohy”..en voordat de ander het al aan mij kan vragen zeg ik:U wilt mij nu vragen of ik het kan spellen? Ja hoor dat wil ik wel.. en dan spel ik heel braaf dreun ik dan netjes mijn achternaam uit:Martin-Eduard-Tinus-Eduard-Karel-Otto-Hendrik-griekse y...Jahaa zeg ik dan...Molukse roots.. m'n pa is moluks. Ik spreek de taal niet..en ben over het algemeen best hollands opgevoed..om eerlijk te zijn ben meer een aardappelmens dan een rijstmens. Maar ik ben blij met m'n roots. En mijn ma?Zij is hartstikke blank.. enne heeft mooie groene kijkers.. en is zo Hollands als wat.Jep.. ik ben een halfbloedje. Maar toch is het er soms niet van mij af te lezen. Dat merk ik al mijn gehele leven.. vaak genoeg heb ik op school gehad.. dat mijn turkse conciërge opeens turks tegen mij ging praten. Ik voelde mij dan zwaarbeledigd en zei: Hey ik ben geen turk hoor.. En zo heb ik het dat ook vaak gehad dat mensen Arabisch tegen mij gingen praten. Marokkaans.. etc. Of mij gingen vragen of ik ook meedeed aan de ramadan? Nou nee niet dus.. Ik schrijf dit na aanleiding van vanmorgen.. want toen ging ik hier boodschappen doen in AH bij mij in de buurt. En werd wel 3 keer opgehouden door een Marokkaanse vrouw(steeds 1 ander).. en die begon opeens Marokkaans of Arabisch tegen mij te praten.. en allemaal vragen te stellen over het product. En ik zeggen: Sorry mevrouw maar ik ben geen marokkaan.. ik versta het niet. En maar stug doorpraten.. Heel irri..dus ik naar zo'n mocro jochie: Hey jongetje..kan je ff komen? En die vrouw aan hem overgelaten. De 2de vrouw heb ik overgelaten aan een ander mocro-vrouw enne de derde aan een mocro-ahwinkelbediende.. En sta ik daar af te rekenen bij de kassa.. komt weer de eerste vrouw naar me toe..en begint weer tegen mij aanpraatten.. uit haar bewegingen kon ik opmaken dat ze zei over betalen. Dus heb ik heel braaf haar portemonnee aangepakt en voor haar betaald. En ook nog es haar tas ingepakt... En maar blijven babbelen die vrouw..en ik? Stug in het Nederlands doorgegaan. Ik was wel wat beledigd dat ze me voor mocro aanzagen. Dus toen ik bij mijn fiets stond hield ik maar een blonde dame aan en zei: Mevrouw.. staat er marokkaan op mijn voorhoofd? Ze kijkt me ietwat verbaasd aan en zegt: Nou nee je lijkt me meer indonesisch....
Pffffffffff... gelukkig dat valt dan weer mee.
Ps:ik heb verder niets tegen andere nationaliteiten hoor..

Ontmoeten

2010-04-04T21:17:00.000-07:00

Hoe vaak ontmoeten wij mensen in onze leven?
Heel vaak, elke dag weer. Tenminste ik dan..
Het begint bij het moment dat je geboren wordt. En je moeder begint zich
gelijk tegen je te praten en ze stelt zich voor:
"Ik ben je mama"
De eerste tijd van je leven besef je niet wie je allemaal ontmoet.
Het kan je ook niet zoveel schelen, het enigste wat jij wilt is spelen.
Pas als je ouder bent, begin je die dingen te beseffen.
Vooral nu ik volwassen ben.
Het fijne van volwassen zijn is dat je zelf kan bepalen wie je wel en niet ontmoet.
Als klein kind wordt je door pa en ma overal mee naar toe gesleept.
En je komt er niet onderuit om bijvoorbeeld je verschrikkelijke tante te ontmoeten.
Ja het is een voordeel dat je zelf kiest wie je ontmoet en dat voelt zo goed.
Maar lopen we hierdoor geen waardevolle contacten mis?

NS is een beetje dom

2010-04-04T21:14:00.000-07:00

1ste paasdag, daar sta ik dan op het station in Alphen a/d Rijn. De vertrektijden had ik netjes opgezocht
op www.ns.nl en daar stond heel duidelijk dat de trein om 15.08u zou gaan vertrekken.
Om 15.00 sta ik daar braaf op perron, en wat geeft het bord aan? Zie foto.. dat de trein om 17.08 zou vertrekken. Heel dom...Want de trein vertrok gewoon om 15.08.

3 dubbel slik

2010-04-01T12:19:00.000-07:00

Vandaag heb ik een moeilijk gesprek gehad over de voortgang van mijn opleiding. Momenteel doe ik maatschappelijk zorg nivo 4 BGE (begeleider in de ggz met ervaringsdeskundigheid) Mijn dingen in mijn stage gaan hartstikke goed over het werken met de cliënten geen klachten. Ik heb alleen even een groot probleem en dat is dat het mij momenteel al een hele tijd niet lukt om de dingen om te zetten naar papier. Waardoor ik veel dingen niet af krijg en leerlijnen(competenties) niet kan aftekenen.
Ik wil het wel graag.. maar het gaat niet snel genoeg.
Heeft ook grotendeels te maken dat afgelopen jaar een heel moeilijk jaar was, waar ik nu nog van aan het bijkomen ben en de dingen nog moet verwerken. Daarbij komt er ook nog kijken dat ik eenmaal echt een doener ben. School is echt nooit mijn ding geweest en als je kop dan ook nog naar andere dingen staat.. tja dan gaat het niet zoals je altijd wil. Denk dat de tijd nog niet rijp is.
Zowel school, stage en ik zien mijzelf niet nivo 4 halen nu. De druk is teveel.
Nu gaat mijn docent toestemming vragen aan het management of ik naar nivo 2 of 3 kan. Waarschijnlijk gaat het nivo 2 worden. Bij nivo 3 moet ik hierna nog een stage doen om meesterprestatie te doen. En ze weten niet of ze hiervoor toestemming kunnen krijgen. Nivo 2 maybe wel en dan studeer ik aankomende juni al af maar dan 2 nivo's lager dan gepland.
Ik moet het even allemaal verwerken.. verder ploeteren op nivo 4 word ik nu ook even niet gelukkig van. Maar idee van diploma met nivo's lager maakt mij ook niet blij. Maar goed ik moet niet vergeten waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. En dat ik ondanks het verrotte het meest kloterig jaar van mijn leven afgelopen jaar toch overeind ben blijven staan en dat is een grote overwinning. Hoe dan ook.. ik heb mijzelf wel verder overtroffen op alle vlakken.
Ik had het gevoel dat ik faalde en nu nog op dit moment..maar is niet zo.
Ooit als 19jarige had ik het voornemen genomen om aan de andere kant te gaan staan en dat is mij wel gelukt...wat andere nooit voor mogelijk hadden gehouden is mogelijk geworden.
Ik hou het even hierbij.. moet ff alles laten bezinken. Maar gaat komen.. ik vind mijn pad wel. Stel dat het nivo 2 word zit ik er over te denken om na de zomer verder te gaan met journalistiek ofzoiets.. we shall see. Maar nu eerst genieten van m weekend.

Fijne pasen allemaal.
Liefs Saphira